Een man van het andere witgoed knielt voor het ondeugdelijk
apparaat en het is allemaal heel geruststellend,

hoewel hij zich niet meer kan keren in de krappe ruimte en zich
mogelijk bedreigd voelt door de vrouwelijke elementen

om hem heen, haren uit de borstel, een halfopen shampooflesje
met verleidelijke geur, twee, drie opgerolde

handdoeken, tandenstokers en een wat geel uitgeslagen borstel,
of ik kan helpen, vraag ik nog en na een kwartiertje

naar het ontstaan van het mankement, en hij alleen maar of hij
zijn handen mag wassen en bijna teleurgesteld omdat

het klusje nog geen tien minuten kost, haal ik hem weer uit mijn
systemen, heb echt niets te veel gevraagd, begon niet

over voornamen en hoe lang nu al of hoe iets in de toekomst te
bewerkstelligen en vooral dat laatste spijt me nu.