Vanaf de andere kant van de wereld komt R. (31) veilig thuis.
Was er iets, vraagt hij, wat je het mooiste vond

om te zien? En ik zeg, alle uitzichten vanaf een berg, tempeltjes,
Pokémon en bloesem, jouw wandelschoenen,

de soms luxe hotels, het eten, die enge vissen in het water,
schaduwen, die kiezels en dat

zwart aardewerk en jullie lach. Klein lijstje maar, zegt hij
grinnikend. Dat laatste is een emoticon want

we zien elkaar nog niet. En dat we samen gaan kijken, met
Pasen of zo en dan alles in een betere kwaliteit,

maar daar gaat het mij helemaal niet om. Ik wil knuffelen
zoals hij zijn katten begroet, op mijn

knieën zoals hij in zijn tuin om te kijken naar alles wat bij
afwezigheid is gegroeid. Hij dus.