Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: huishoudelijk (pagina 1 van 52)

een groot besef

Opnieuw gaan in de rillende zwarte ochtend minuten
zinloos voorbij aan het wachten achter het

weigerende scherm, moet de woordenstroom in mij
zich de stilte laten welgevallen en de haast

die in mij huist vertraagt zich alsof het een dagelijkse
oefening zou zijn in bewust nadenken,

dan pas kan ik reageren. Het is zomaar illustrerend voor
alles dat ik aanga: mijn woede over

een formaliteit die mij wegzet als onverantwoordelijk en
profiterend komt pas na een jaar, mijn

stampvoetend meisje veegt pas na een tien jaar met een
onverlaat de vloer aan, de lijken vallen eerst

na een leven lang uit de kast en er was nog iets met het
me schuldig voelen na een vergrijp uit 1853.

het zoeken van zijn mond

Je omlijnt je lippen en drukt ze op een wc-papiertje af,
je tekent met het potlood op de spiegel, je

vult ze met rood en plaatst ze op de toch al niet schone
boord van zijn overhemd, je stuurt ze

met flutterig handgebaar overzee, naar de hoek, naar
de persoon op straat die je aanzag voor

familielid, je tuit ze en maakt je eigen afbeelding, je
deelt jezelf, zij wast je weg, boent je groter

eerst, hij probeert een krul over je attentie maar de geur
zit al in zijn lijf, je trekt je

ene streep over de andere, je knijpt je ogen dicht, je doet
hetzelfde, je duwt je in de plooi, veegt met

nonchalant gebaar je mouw vol, proeft de rest van de dag
de gladde smaak van boter en niet jezelf.

niets kan ik duidelijker maken dan dat

Ze sperren hun mond open en slingeren inhoudsloze zich
herhalende teksten waartussen slokken zuiver

water in zichzelf en spugen aanmoedigende kreten in de
populaire taal waarbij ze van links naar rechts het

podium denken te vergroten en ook hun aanwezigheid als
ultiem recht en vanzelfsprekendheid, zij

de toekomst, zij het succes, zij het weten terwijl het mij
een voorrecht is daar te zijn, van de ene

voet op de andere balancerend, zachter de stem, betekenis
in de aanwezigheid van donkere schaduw en

licht verlangend naar andere tijden die mij tot daar brachten,
dieper de drang tot het scheppen van

dat thuis dat op onze rug gebonden uitnodigend de ander
verstaat en de doden draagt die zij nog niet kennen.

ter linkerzij

Mevrouw X. houdt van vaste gewoonten, ze zit opnieuw
vlak naast mij en ze is als eerste zodat

haar rollator zijn vaste plek heeft en ze al een tweede kopje
thee heeft alvorens de anderen binnenrollen.

Vandaag zijn ze allemaal te laat, het begon toch pas tegen
drie en mevrouw P. kijkt hoogrood en stralend

mij aan en vraagt of ik weet wat ze nog even deden, ze
leunt tegen haar vriend die altijd met zijn bril

scheef en zijn hoofd scheef reuze onhandig lijkt maar het
misschien niet is, de heren Z. en W. zijn

boos en herhalen elkaar de dood en ziekte van hun vrouw
terwijl de een nog leeft en de ander tegenover

hun zit, hoe was mijn naam ook weer en wat kwam ik doen
maar zodra ik lees horen ze me, ach ja, vroeger!

Mijn vader verzon wel eens een passage, zegt mevrouw W.
en ik sloeg soms wat over, ik ook, zeg ik.

bedrieglijk de stilte

In de gedeelde wereld lijkt het nog een leuk bericht,
iedereen reageert enthousiast, wenst hem

veel plezier, vraagt geen details maar neemt aan dat
alles is volgens wens en plan en wat

zij doet, nou ja, behalve eenzaam zijn, gaat niemand
iets aan. Hoe kleiner het scherm, hoe groter

het verhaal, hij wilde niet echt maar kon niet weigeren,
zij moppert en dreigt, misschien is ze wel

voorgoed vertrokken als hij terugkomt, zouden we niet
maar we zullen niets, veel plezier zeg ik ook

en alles is toch naar jouw idee, nee, zegt hij en dan is
alleen het aantal kilometers verhoogd tot een

onneembaar aantal, hij ligt gewoon ter linkerzij, ik kan
hem voelen als ik mijn best doe, ik doe altijd mijn best.

je fantasie

De zang juf van de lange richt rechtstreeks het woord
tot mij in de opnamen, ze kent me nu bij naam,

zelf wil hij zijn sessies niet terugluisteren, ik bedenk
me hoe ze eruitziet omdat ik geniet van haar

vrolijkheid, haar complimenten aan mijn kind. Soms
blijft iemand onbekend, een stem die

een heel personage schept en bijna een familielid van
je wordt terwijl je niet weet wie ze is. Dat

heb je met echte familie ook. Maar wat zingt hij dan,
vragen ze, zoals ze er van uitgaan dat ik niets

doe, nou ja, dat schrijven deed je vader ook en hij had
inderdaad geen broodtrommeltje achterop

zijn fiets zoals de rest en ook floot hij niet en wat zat
er eigenlijk in die schatkist in de schuur?

Lang verzonnen wij met hen een onbezorgde toekomst
en deuntjes die je nooit vergat.

op onverklaarbare wijze

voor ons bedoeld

Door niets te zeggen, denk ik dat ik mijn opties open
houd, een beetje zoals bij het opstaan kijken

naar het weer en dan bepalen wat je aantrekt terwijl
alles op kleur klaar hangt, of ook

zoals ik vroeger moest werken, buigend voor hoge heren
terwijl ik inzetbaar was voor

de kleine man, de huilende collega, de boze klant, mijn
wijde armen nooit lang genoeg; door

niet te kiezen, hoop ik verkozen te worden, door niet te
spreken, hoop ik genade te krijgen, door

niet te schrijven zelfs, hoop ik het verhaal rond te maken
en terwijl de afloop allang bekend is, de

lippen alleen nog stijf op elkaar, verzin ik een partijdigheid
die alle zijden omvat en gelukkig maakt.

vakanties van daarvoor

“Nou deze schreef ik dus voor mijn moeder op het
moment dat ze er eigenlijk al niet meer was, en

ook een beetje voor mezelf want ja, je komt in een
soort van vacuüm hè als iemand zoals

zij wegvalt en tegelijkertijd betekent het een nieuw
begin en als u nu oplet hoe vaak de kleur

zwart erin voorkomt of nee, eigenlijk het hooi dat
opgestapeld werd toen nog, hoewel

dat had weer meer te maken met mijn vader en mijn
geboortegrond, zie je hoe het toch eigenlijk

altijd weer over jezelf gaat, in ieder geval wil ik dit
graag opdragen aan u allen en dan ga

ik nu echt beginnen, fijn om hier te zijn trouwens dus
….”. Het spijt me, je tijd is om, dank je.

een kluwen van bewegende delen

Stichting Niko was de enige die reageerde op mijn herhaaldelijk rondschrijven over het voorleesproject voor ouderen, initiatief van Reuring. Na 35 jaar was ik terug op de plek waar ik als secretaresse oa alle directeuren van de verzorgingshuizen in deze gemeente van notulen voorzag. Het voorleesproject gaat in oktober van start, ook gaan we meedoen aan het Dag-en Dauwgebeuren.

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑