stelselmatig
Ik probeer de momenten: lunch op het balkon als de bouwvakkers schuilen in de keet. De stoel voor het raam…
Ik probeer de momenten: lunch op het balkon als de bouwvakkers schuilen in de keet. De stoel voor het raam…
De lome tred zet zich voort in het hoofd. Schuifelend bijna hebben we handen nodig om de weg te vinden…
Dat je weet dat je zult gaan huilen zodra je haar voelt. Eerst haar zien, al jaren op dezelfde plek,…
Ze was de enige die vroeg of ik ervan kon leven. Van dit met armgebaren aangegeven groot goed, deze erfenis…
Een luisteraar vraagt naar de letterlijke tekst, de lezer humt zijn interpretatie: er zijn foto’s waarop hij vijftig jaar geleden…
Ze zei dat ik gezongen had. Woorden verzinnend had ik haar duidelijk gemaakt dat alle beesten sliepen, de egeltjes ook,…
Zijn hoofd is als de kleine ruimte achterin het schip. Versieringen van marmer, koperbeslag, het hout rood, zes kleine kinderen…
Dingen hebben hun plaats zoals gewoonten: de tafel is de plek waar ik het vaakst naar terug keer, haar poten…
Heel diep nadenkend kom ik misschien tot onder de dekens waar hij in badstoffen pyjama op mij wachtte, tenten bouwde…