twee mensen
Van wat er naast mij gebeurt, begrijp ik niets: op het afgegraven terrein plaatsen twee mannen beurtelings kleine latjes in…
Van wat er naast mij gebeurt, begrijp ik niets: op het afgegraven terrein plaatsen twee mannen beurtelings kleine latjes in…
In schone witte gangen, de tegels koel, passeren zij. Dit keer met blote armen, ruggen nat, de gezichten rood boven…
Niet te worden zoals zij: met schelle stem door het apparaatje naast de voordeur pratend met de wereld, hijgend na…
Ze schudt het hoofd meewarig. Alle kunstenaars zijn hetzelfde, ze zegt het al jaren, soms met iets meer deernis dan…
Nu we niet meer de voet van de bomen zien, de machtige wortels waartussen allerlei beesten struikelend over de loop…
Dat zo’n moeder vroeger zei ‘ga naar je kamer’ en dat ik daar dan zit, glas bobbelend in de smalle…
Wij begrijpen dat het populair is op te ruimen en ons te ontdoen van allerlei onnodige ballast maar we zijn…
Zij houdt het vet nog even vast, het knijpen goedmoedig keurend, wetend dat morgen het nieuwe patroon begint, het afwegen…
Het blaten van de schapen blijft lang als stil verwijt langs de straten hangen, het is donker reeds en tergende…