Een huppelende vriendin lag opgevouwen achter de voordeur
terwijl zij gemist werd, het was de postbode die

haar vond, negen dagen later, of misschien na twee, postbode
zijn is een onderschat beroep, zo blijkt maar weer

eens en huppelen bovenaan een steile trap levensgevaarlijk.
Ze zal lachend het verhaal vertellen nadat ze

in elkaar gezet is, platen in haar bovenbeen, een nieuwe heup
en voorlopig een ander adres, tot die tijd was ze

zoek dus en dachten haar vrienden aan een logeerpartijtje elders,
een leuke wegwerker die ze met haar rollator wellicht

had geraakt. Ze zal ons waarschuwen voortaan want zodra ze
de instructie begrijpt, kan ze appen en bellen van

welke plek dan ook. Een reservesleutel is ook handig natuurlijk,
vuurpijlen en een noodknop om haar nek.