Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

losgeraakte delen

Iemand die niet vertelt, zegt hij, heeft niemand om tegen te
praten maar zo is het niet. Hij heeft niemand die

luistert. Ik had over de graven willen vertellen en de stem 
die zegt gekend te zijn door Hem, zijn naam in

de palm van die hand, het ijle lied dat over de eerste keer
zingt en hoe ze dat nooit vergeten is, de tranen

van de dochter die wacht tot haar superpappa weer opstaat,
ik had over de akkers willen fluisteren waarover

diepe geulen getrokken werden en zij die zich bogen om de
zaden daarin te stoppen, behoedzaam en voor

later, ik had mezelf willen beschrijven met dat alles en hij
zou me gekend hebben maar ik zei niets; ach dat,

zei hij, weet je natuurlijk al, je kent me het beste en hij sprong
over geul en graf en was het zingen en bukken verleerd.

3 reacties

  1. O ja, Ik had ook willen vertellen
    over wat gebeurde en wie en wat aanraakte
    Maar ik had al zoveel gezegd er voor
    moest dan zo snel er na over ons
    over de warmte in de koffiekamer
    terwijl hij daar zo stil en stijf en koud
    kunnen honderd rozen wel verwarmen

  2. alja

    31 december 2018 at 14:02

    x

  3. Meta Boldingh

    4 januari 2019 at 18:48

    Ook zo mooi voor de dochter dit. Weer dank.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑