Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: november 2018 (pagina 1 van 5)

alleen een verzinsel

Er stond een witte fiets in de voortuin van het vorige huis,
onbeheerd, modern en simpel en pas toen

ik fietsen ging, merkte ik de stang tussen mijn benen. Ook
ik liet hem onbeheerd achter tot iemand me zei

dat dit de fiets van mijn vader was, dat hij met opzet daar
had gestaan en dat het een teken was dat ik

hem moest vinden, zoeken had ik niet eerder gedaan. Ik
wilde zeggen dat ik toch allang een vader had

gehad en hoe het dan met mijn moeder zat maar ik kocht
een ketting en legde het ding vast. De tuin

overigens veranderd in een fietsenstalling alsof het een
schoolplein was en iedereen met tegenzin

naar school, stiekem rokend en het verkeerde vriendje
knuffelend, de struiken uiteen geduwd.

en toen deed ik dit

stills uit het op handen zijnde filmpje van de presentatie van de bundels van Karel Wasch en mij, Amsterdam, 3 november 2018, W. natuurlijk

en toen deed ik dit

De akkers werden leeggeroofd door ijverige, voorover
bukkende kinderen die tegen een volle krat

een vuistvol kleingeld kregen waarvan de helft in de metalen
spaarpot verdween en de andere op de toonbank

van de kleine kruidenier in het dorp die toverballen, slierten
drop en kauwgum met filmsterren verleidelijk

presenteerde. Er was een jongen met de achternaam van een
bekende dichter terwijl de poëzie zoek was of

alleen een verzinsel van mij terwijl ik de horizon afliep en
zijn spierwitte haar zocht, hem riep hoeveel

ik al verzameld had en hij recht overeind ging staan en altijd
meer had en ook eerder voor die kassa stond.

Maar hij wachtte, ruilde de beroemdheden, rode wangen die
rijmden op het verlaten van het dorp, eens.

geoefend op uw naam

 

Amsterdam, de Hermitage, 13 augustus 2018

geoefend op uw naam

Hardop deed ik het vroeger en bij voorkeur in bad terwijl ik
me uitstrekte en dreef bovenop het hete water,

de geur en kinderstemmen door de spleet van de open deur,
een restant maaltijd, soms een hongerig dier.

Chronologisch en samenvattend en altijd geruststellend, althans
dat was het gevoel bij het terug horen van

mijn avonturen die door zachte stem en licht deinen in ieder
geval overleefd waren. Voors- en tegens,

zoals poses voor een raam terwijl ik afgedroogd op hem wachtte,
mijn silhouette, het huis donker, kleine

pufjes vanuit warme bedden, altijd een auto die stopte, een deur
die sloeg en zachtjes gegiechel in de gang. En toen,

zou ik later herhalen, deed ik dit. Nu schrijf ik het slechts, met
heel soms een liedje in de nog steeds donkere wereld.

op hoge lussen van een letter

Mevrouw K. die ook schrijven kon en in al haar roze
zachtheid is blijven steken, licht nasnikkend

en handen wrijvend, zal nooit meer bedanken voor mijn
stem. De plastic bloemen die aan de zijkanten

van haar rollator hingen, bungelen nu aan die van de heer
B. die niet gedacht had, zo zegt hij me,

zoveel van iemand te hebben kunnen houden, zo aan dit
einde van de rit. Ik mag gerust Kees zeggen

nu. Ik had zo geoefend op uw naam, zeg ik, ik op de
jouwe, zegt hij, en noemt me Sandra.

Vorig jaar stond ik op de zijkant van zijn hand; de pen
noteerde tevens de aantallen luisteraars terwijl

zij uit haar hoofd het versje uit haar jeugd citeerde: God
zou haar thuisbrengen, alleen wist ze niet wanneer.

een opstandige periode

Als hij mijn plaats in de tijd kwijt is en eigenlijk ook zijn
eigen markering in de tijdlijn en ik onbestemd

door zijn geschiedenis rol, is ook de toekomst een zwart
gat dat zonder knal weliswaar en al reeds

ontstaan een vorm van nadenken wordt, een meditatief
gebeuren als een muziekje onder wat tekst,

een juist woordje op hoge lussen van een letter, een wuivend
handje achter een gordijn als bij een ongeduldig

en nerveus optreden van een kind op een omgekeerde emmer
die voor een tijdelijk maar wiebelend

succes zorgt en waarvoor de knuffelbeesten in het gras hard
stampen, sissen en applaudisseren; nu

nog een koprol en een buiging en we zijn al klaar voor alle
dagen van week, jaar en leven.

alleen ik

“De taak van de schrijver is: ervoor zorgen dat lezers de pagina’s omslaan. Als je dat niet doet, belanden zij ook nooit bij je briljante ideeën. Maar het is niet mijn taak om de wereld te redden, want dat kan ik niet. Ik ben wat ik altijd geweest ben. Ik ben schrijver, ik heb geen baan.”

 

Margaret Atwood, Het interview, Thomas de Veen en Clara van de Wiel, Het Blad bij NRC, Literatuurnummer november 2018

alleen ik

Opdat niemand verdwijnt, liggen we lijf in lijf. Opdat niemand
valt, liggen we wang tegen wang. Om niet

verloren te zijn, houden we elkaars hand. Soms controleren we
de ogen: staan ze wijd open, dan zijn we bang als

een kind, er schuilt iets in het donker dat ons verslindt, zijn ze
gesloten, dan dromen we ons veilig. Vannacht

was mijn jonge ik, getooid met het paarsblauwe haar uit een
opstandige periode, veranderd in mijn moeder

maar haar kon ik rustig laten liggen. Gisteren was het lijf een
uiteengereten versie van mijn dochter terwijl

haar kinderen zachtjes zwaaiden voor het raam van mijn huis
in het dorp dat ooit langer dan een lint zich

kronkelde onder onze voeten. Blijkbaar hield iemand me even
niet zo goed vast, mijn beide handen los, mijn wang koud.

om beter te passen in een andere mond

Er ligt een nieuwe opdracht en dat ik die moet aannemen
en moet uitvoeren, is geen vraag, geen verzoek,

geen wens alleen maar een noodzakelijk vervolg. Hoe was
dat ook alweer met die ene schrijfster die

eerst jaren in een hoekje van het café voor haar zieke kind
schreef en na twaalf afwijzingen nu nog voor

schaamte en boosheid zorgt bij die twaalf uitgevers die haar
niet zagen zitten? Het is tijd kortom voor

de harde pegels te zorgen, te gaan voor succes, en al die
vreselijke omschrijvingen die in die opdracht

verborgen zijn. Bovendien is het alleen maar geloven in
mij en mijn kunnen en iets van

zorgzaamheid en gemak tevens: daar heft het glas zich, daar
ligt het materiaal, daar wacht alleen ik.

Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑