Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

opnieuw de bergen in trekken

De volgende morgen zijn de woorden op, proviand
dat te gretig onderweg is opgesnoept,

honger die blijft, kruimels die slordig blijven liggen,
niet genoeg voor ons allemaal. We

hijsen een rugzak om, stoppen een mes in onze laars,
drie centen in de handpalm en zoeken voorraad

voor de winter, morgen is het reeds min tien. Niemand
mag er mee, alleen wij zijn verantwoordelijk

voor nog een kind. In de middag zijn we terug, bloed
aan onze handen, kakelende geluiden vanuit

een kromme rug, in de avond geurt het naar soep, een
vers, brood dat rijst. De volgende dag

liggen de planken overvol, de schuurdeur open, zingen
wij, rijmt zorgen op morgen, tien op zien.

1 reactie

  1. Weer een prachtig gedicht met veel flair geschreven. Een gedicht met manhaftige smeuige clichés. Tenminste, zo zie ik het nu…

    Lieve groetjes,

    Elbert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑