Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Auteur: alja (pagina 1 van 358)

waarschijnlijk aantrekkelijke pose

Een middag met mannen die vragen of ze je mogen kussen,
eentje die op zijn knieën gaat, eentje die

het podium in gereedheid brengt, eentje die de lampen richt,
eentje die de tango met je danst daarbij

zijn been behendig om het jouwe haakt, eentje die vanuit de
schemerige zaal knipoogt. Een middag met

vrouwen die niets vragen maar kijken naar je haar, het pasje
waarmee je van het verhoginkje springt, zelf

in het licht gaan staan, knikken bij mijn vragen, hebben ze nu
ook wel eens dat je eigenlijk niet en dan dat

samenvallen wat we daar pas doen. We praten bijna nergens
echt over maar herkennen de schaduwen van

onze lijven. Het is een man die vraagt waar of hij me nalezen
kan, het is een vrouw die de pagina’s keert.

waarschijnlijk aantrekkelijke pose

Reuring gaf gisteren een diverse middag met prachtige gedichten, foto’s, herkenning en bevestiging! (Foto’s Conny Lahnstein)

de tijden waarop zij schrijven

Roepen wil ik dat het ook niet te begrijpen is, dat
we heel anders leven of denken, dat er niets

uit te leggen valt, dat het mijn registreren is, dat er
nu eenmaal niet over de inhoud noch over

de vorm gesproken hoeft, dat het slechts, maar deze
bezoeker houdt aan, heeft zijn vellen

over de tafel gebogen alsof hij mij dubbelgevouwen
voor zich legt en langzaam weer terug in

een schikkelijke en waarschijnlijk aantrekkelijke pose
terwijl ik van de plek rol en stuiter tegen

mijn wanden en de grond meeneem en wijs nog naar
buiten: kijk dan hoe de bomen zich

zwart aftekenen tegen de hemel, hoor dan hoe zij
kreunen, zie dan hoe de beesten schuilen.

hij kan zomaar zich vermaken

Het zijn vooral de vrouwen, daar maar waar dan ook,
die exemplarisch zijn voor het zich afgespeelde

leven, hoezeer ik me ook de mannen fantaseer, en niet
alleen in hun aanwezigheid overal elders maar

ook in hun fragmenten die geschreven lijken om te
worden gelezen en te blijven staan door

alle tijden heen. We zouden moeten tellen, zegt de een,
hoeveel mannen er zijn die een dagboek houden

of de tijden waarop zij schrijven maar het is een man
die later vraagt of we de handen omhoog willen

steken bij een bevestigend antwoord. Ook daar moeders
die het dagboek vinden, ook daar de

geheimplaats ontrafeld, ook daar het slot op de mond om
eerst pas later het ons te vertellen: die geleefde tijd.

hij kan zomaar zich vermaken

“Alleen achteraf kunnen we vaststellen dat we nooit uniek zijn geweest. Zo zal het een voor een met alle fases van ons leven gaan. Onze individualiteit is iets wat zich vooral in het heden manifesteert, en dan nog in onze verbeelding, als noodzakelijke fictie.”

Rob van Essen, uit het voorwoord van het gisteren gepresenteerde boek Puberdagboeken, Monica Soeting & Nina Wijsbek

luidkeels snaterend

in het atelier, december 2012

luidkeels snaterend

Hij kan zomaar zich vermaken door kruipend naar
de serre zich af te zonderen van alle

kindjes en naar buiten te kijken of er auto’s zijn. De
andere favoriet het keukentje waarin

hij kastjes open en dicht kan doen, bakjes, pannetjes
en laadjes schuift en stapelt. Maar die

auto’s! Hij sleept het enorme boek vol voertuigen naar
de tafelrand waaraan hij zich ophijst om mij

te groeten maar dat gaat natuurlijk nog niet tegelijk,
o dear, zegt hij, als het valt, met zo’n

zuchtje dat verraadt dat hij eigenlijk meteen weg wil
scheuren in de Citroën die ik voor

hem langzaam door het beeld beweeg, stralend wijst
hij en roept ‘auto, auto, auto, die’ alsof

mijn vader en mijn broers en ikzelf weer jong zijn en
instappen zodra er getoeterd wordt.

een dagelijkse oefening

Daar krioelden alleen de beesten onder mij. In het
donker en op natte aarde, tussen piepende hekken
en smalle stroken land waarover

eerder mijn voorouders de sporen trokken. Hier leven
de mensen die hun gesprekken, voertuigen, honden,
vrienden onderaan mijn voeten verdelen,

luidkeels snaterend niets in ere houdend dan zichzelf.
Om terug te zijn, het pad te lopen tussen deze twee
plaatsen en de doden te herkennen, de vogels

op te graven, de kerkklokken te laten luiden, drie
rondes vol omtrekkende bewegingen waarbij ik elk
van hen kan groeten, de bomen te horen

ruisen, de enkele stap echoënd in een ochtend die dan
pas ontwaakt met geuren van het bloeiend veld, de
oogst, het fruit in de schuur en haar psalm.

 

(op mijn auteurspagina op Facebook een flard presentatie uit januari dit jaar
van de bundel handelend over het dorp)

een groot besef

Uitgeverij Thomas Rap nodigt u met veel plezier uit voor de presentatie van De puberdagboeken, samengesteld door Monica Soeting en Nina Wijsbek van het Dagboekarchief.

een groot besef

Opnieuw gaan in de rillende zwarte ochtend minuten
zinloos voorbij aan het wachten achter het

weigerende scherm, moet de woordenstroom in mij
zich de stilte laten welgevallen en de haast

die in mij huist vertraagt zich alsof het een dagelijkse
oefening zou zijn in bewust nadenken,

dan pas kan ik reageren. Het is zomaar illustrerend voor
alles dat ik aanga: mijn woede over

een formaliteit die mij wegzet als onverantwoordelijk en
profiterend komt pas na een jaar, mijn

stampvoetend meisje veegt pas na een tien jaar met een
onverlaat de vloer aan, de lijken vallen eerst

na een leven lang uit de kast en er was nog iets met het
me schuldig voelen na een vergrijp uit 1853.

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑