Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

vrij

Je pakt een keukenmes uit de la en stapt in je auto,
je checkt nog even of je niet per ongeluk

witte sokken aan hebt gedaan want dat is niet cool,
vinden de vrouwen, en je appt nog even

met je moeder dat ze niet met het eten op je hoeft
te wachten en ja mam, je zal niet te hard

rijden. Er schijnt een zonnetje en verder is het net
alsof je achter je scherm een game speelt,

er zijn targets en er is een beperkte tijd en iedereen
moet gewoon weg, weg, weg. Het

gegil is net echt en het bonzen en stoten en raken en
knarsen en duwen doet je denken aan

hoe je met je duim spinnetjes dooddrukte in de hoek
van de vensterbank en daarop spuugde.

 

 

alle tijdstippen

Zoals een bladwijzer tussen boeken, kruimels in het
toetsenbord, bloemen onder de snelbinder,

zoals zijn handen tussen mijn benen, een briefje in
mijn agenda, het lint in mijn haar, zo

beweegt een druppel zich tussen mijn borsten, een
sproetje duwt links tegen rechts, een strikje

gaat verloren tussen kanten heuvels, een stroompje
dat landinwaarts in mijn plooien eindigt,

zoals sneeuw dat in je hals smelt, een natte zoen die
onbeholpen valt, een vinger over een

beslagen ruit, je adem die zich niet droogt aan mijn
hitte, zo hangt het moment tussen

twee handelingen, een stap van buiten naar binnen,
een teken van daar zijn, even en dan weer vrij.

halve grapjes

Er zijn lessen in hoe je serieus genomen kunt worden
en nergens staat dat je daadwerkelijk om zeven

achter je scherm moet kruipen om een kwartier daarna
je publicatie te doen, het mag gerust kwart

voor acht worden als de kattenbak te vies is, het lijf
nog aan het rekken en de gordijnen zwaarder

lijken dan de ochtend ervoor, er is niemand die met een
kookwekker de snelheid opneemt die ik

hanteer en bovendien is iedereen zelf aan het opstaan
bezig, het valt echt niet mee om rond 7 uur 15

met een beschuitje achter de pc te kruipen en de ogen
open te houden bij een litanie over

hoe je eindelijk serieus genomen wilt worden en op
alle tijdstippen van de dag.

de noodzaak

SAM_0715

“de spijkergaten en het loslatend plafond”
Rijksmuseum, 27 april 2013

de noodzaak

De waarheid komt ’s avonds laat. Net als je denkt
dat de deur op slot kan, staat er

die bezoeker die je niet weigeren kan, erger nog,
hij heeft zijn eigen sleutel en is sneller.

Hij slaapt met je. Niet dat jij slapen kan. Vanuit
dat warme lijf dat zich wil nestelen tegen

je, komen de vragen. Halve grapjes eerst waar je
niet tegen kunt, raadsels en verzoekjes,

boze beschuldigingen later, herinneringen, foute
beslissingen, hopeloze pogingen.

Nu het daar ligt wordt alles veel duidelijker. Terwijl
het donker bezit neemt van de ruimte,

zie je het haastig schilderwerk in de hoeken, de
spijkergaten en het loslatend plafond.

 

 

publieke mensen

Van mijn vader moest ik een verhaal maken in drie
delen om in ieder geval iets te doen in zijn bedrijf
maar de hele nacht bleef ik zoeken naar

witte vellen, een snelle typemachine, een rustig hoekje
om te werken. Omdat ik meteen wist wat ik wilde
schrijven was de haast groter, de irritatie

steeg, de noodzaak werd hoger. Er waren papieren
met tabellen, achterkanten van enveloppen, stroken
waarop een logo mijn bedoeling teniet

deed. Vanachter hoge stapels rapporten tenslotte
schreef ik in onrustig handschrift en met uitzicht op
zijn gebogen gestalte, drie

vrouwenportretten. Zo af en toe keek hij me aan, er
kwam iemand voorbij en vroeg wat ik deed, geuren
van koffie en inkt. Later was ik

in mijn huis waar alles tegen de muur opgestapeld
stond. Er lagen drie kinderen waarvan er twee geruild
hadden van bed. De lange lag vast tussen

de spijlen van een babybedje terwijl de kleine languit
en glunderend meters voor zich had. De oudste zei
dat ik heus niet elke keer hoefde over te werken.

vergeten boodschap

17342335_1279134278844787_1801650420_o

bloemen van stof

Alles is een gevolg van eigen keuze, hij was daar heel
stellig in en nog steeds leert hij anderen

dit proces. Blijkbaar koos ik als kind al om de grote
dingen niet te beschrijven maar me te

beperken tot zaken van het hart, het wiebelen op de
benen, het vluchten naar elders. Geen

politieke verschuiving, geen natuurramp, geen dood
van publieke mensen, geen televisieprogramma,

geen broodprijs, alleen een keer lege schappen in de
supermarkt, een volledige naam van een

liefje die me onvolwassenheid verweet, Dylan in de
hitlijst en al mijn mannen genummerd in

de activiteiten rond mijn lijf, een beetje zoals ik mijn
zelfgebreide truien van een merkje voorzag.

 

 

vergeten boodschap

Ik herinner me Sara. Dat is alles. Ik hield haar geheim
tussen buikwand en hartslag, onder de borsten en

in mijn oude handen, ik hield mijn benen gesloten en
soms kroop ik met mijn voeten omhoog, tegen

de wanden op en dacht dat ze dan naar boven zou zakken
en nooit zou verdwijnen. Ze kwam in mijn

mond terecht. Soms eet je terwijl je huilt. Er waren
bloemen van stof op het oude behang die

bewogen onder mijn tenen. Ook hing zijn hoofd soms
daartussen. Hij drukte mijn armen naar

achteren en kwam steeds dichterbij, zwaar en hijgend.
Zodra hij sliep, vouwde ik mezelf om

borst en benen en schaduw, stal zijn adem, kuste hem
en verzon haar namen: meisje, mijn.

 

 

vergeten boodschap

“Hij kon zelfs niet meer toestaan dat de schrijver haar vingers voor iets anders gebruikte dan schrijven.”

(uit hoofdstuk 55, boek 9)

Dat deden wij.

« Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑