Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

het open boek

volvoos

scannen0083

de Zweden tegenover de Fransen, een andere plek in het fotoalbum

het open boek

Dat mijn vader verantwoordelijk is voor het ontstaan
van mijn bundel, is een glorieuze maar vermoeiende
constructie, een omslachtige wijze van

uiteindelijke erkenning, een aanwezigheid die lang
tastbaar was. Dat zijn keuzes zoveel sporen achterlieten,
wist ik maar nu is daar het opgespatte

grint waarop de Zweedse deugdelijkheid geparkeerd
staat en heeft het beschrijven van onze gezinsauto mij
een uitgever gebracht die

met zijn Scandinavische voorkeuren ons opeens ziet
rijden. Mooi is hoe het bochten maken gaat, hoe ook
hier mijn moeder meerijdt, het leren etui

met de tekst ‘rijd voorzichtig, denk aan ons’ nog op
het dashboard geplakt, fotootjes van kindjes die stralend
waarschuwen en de nonchalance van

mijn bestuurder het ultieme vakantiegevoel. Opnieuw
brengt het mij de kronkelwegen uit mijn jeugd alsook
zijn vraag, ‘is het allemaal voor mij’ en

terwijl ik toen ontkennend antwoordde, ben ik er nu van
overtuigd. Hij kon veilig zijn plek veroveren boven mij
en nog wat hellingen nemen.

 

 

Watervis: ik werd getriggerd door een gedicht waarin een volvo amazon voorkwam. toen ging ik haar in de gaten houden, ze overtuigde me telkens weer.”
Er zit nu een bestelknop op de Facebookpagina van de uitgever.

 

 

elke opmerking daarna

Het soms toe te staan: de ogen dicht te doen en hem
te zien, bovenop hem liggen en hem te zien,

tegen hem aan te duwen en hem te zien, armen en benen
om hem heen te slaan en hem te zien,

handen in zijn hals, vingers langs zijn lippen en hem te
zien, handen in zijn liezen, op zijn heupen en

hem te zien, haren in zijn mond, tong in zijn mond, lippen
over zijn buik en hem te zien, pratend

tegen zijn rug en hem te zien, borsten tegen zijn ogen en
hem te zien. Het soms toe te staan:

hem te voelen, opnieuw te voelen, weer te voelen. Dan
de ogen open zijn er tien tellen voorbij, de cd

blijft hangen, de koffie is koud en alleen de regel danst
in het open boek op schoot.

vrije ruimte

20170112_150301

20170112_150400

20170112_150411

20170112_160812

we hebben ‘m!

vrije ruimte

They say ev’rything can be replaced
Yet ev’ry distance is not near
So I remember ev’ry face
Of ev’ry man who put me here
I see my light come shining
From the west unto the east
Any day now, any day now
I shall be released

They say ev’ry man needs protection
They say ev’ry man must fall
Yet I swear I see my reflection
Some place so high above this wall
I see my light come shining
From the west unto the east
Any day now, any day now
I shall be released

Standing next to me in this lonely crowd
Is a man who swears he’s not to blame
All day long I hear him shout so loud
Crying out that he was framed
I see my light come shining
From the west unto the east
Any day now, any day now
I shall be released

Bob Dylan: I Shall Be Released

vrije ruimte

De doodzieke jongen zegt opgeruimd in de camera dat
deze nieuwe ruimte voor verhalen gaat zorgen,

dat lijkt hem het leukste van de hele onderneming: een
eigen plek waar de dood omhelsd wordt in

een logisch vervolg. Zomaar lijkt dit op elke opmerking
daarna: de boekhandelaar die tussen

schouderklop en ruggensteun tegen me zegt dat ik het
los moet laten, de vriendelijk vaste lezer die

mij inpast tussen file en warme maaltijd, jengelend kind
en vermoeide vrouw, de uitgever die

door mijn foto’s bladert voor een charme offensief of de
schrijver die mijn ononderbroken lijn

afloopt tot verlossing ons tegemoet komt in de vorm van
een nieuw verhaal of sneeuw of een warme hand.

 

 

goedkeuring

Het is alsof ik voor het eerst bij hem zit, tegenover de
hoge volle boekenwand, zoekend naar

mijn antwoorden, geïntimideerd door zijn bezit en kennis,
in beslag genomen door zijn rokende gestalte,

een toegang zoekend in de halve meter vrije ruimte en
toch met verlangen thuiskomend. Wat

zou ik ooit nog toevoegen aan die meters literatuur, die
honderden fotoboeken, die kunstbijlagen alsook

die prangende ogen en verslavende handen. Ik reduceer
mijn eigendommen maar vergroot mijn

woordenschat. Een volgende maal verplaats ik mijn stoel.
Later lig ik er tussen: de planken zijn blauw, het

is een beetje krap bij de S, de asbakken zijn leeg en hij
ruikt naar pepermunt. Zomaar vraagt hij niets meer.

 

 

goedkeuring

Geen gedicht door naar de top 100 van de Turing.

goedkeuring

20170110_160040

de portemonnee omgekeerd

een oefening

Het zilver komt van de plassen regen die koud tussen
de weilanden liggen, op de hoeken van

deze straat, in een groef aan het eind van het pad en
verzameld bij de ingang, oplichtend

in het voorbijgaan, benen hoog boven de trappers, nat
nog en koud tot aan de halslijn als

het sieraad dat ze me gaf, nu alvast, zei ze, dan hoef
je later niet te zoeken, zwaar en kil en met

zoveel nadruk op de warme huid. Bij haar stap ik af,
maak het kruisje dat ik mijn kinderen leerde,

veeg met natte hand de natte steen, buig me ook voor
hem en voel een moment de

beschutting van de bomen langszij die boven mij de
zwarte takken aaneensluiten alsof zij

alsnog voor me zorgen. Je draagt me, zegt zij zacht,
en hij wuift ter goedkeuring en lacht.

 

 

« Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑