Hoe weinig tijd er ook zit tussen een gesprek, hij stelt zich
iedere keer opnieuw voor, alsof zijn naam niet

in het schermpje verschijnt, alsof hij nog onbekend is en ik
niet eerder zo belangrijk, alsof er iets rechtgezet

moet hetgeen hij ook iedere keer doet. Hij herhaalt waarmee
hij bezig is, waarom hij iets doet, laat de

telefoon vallen, knoeit aan het geluid, doet ondertussen een
plas, roert in een pan, klettert met een deksel, vraagt

onverwacht naar een kind, een ouder, brengt eindelijk de wereld
tussen ons in alsof dat de reden is dat hij zich

verward heeft in de dagen en verbreekt altijd even onverwacht
het kontakt, zegt onbeholpen en langgerekt

nou doeg he zoals hij meisje kan zeggen, maar stel dat hij morgen
opeens weet wat hij doet, zou hij dan bellen?