Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

zeker niet in een bepaalde toestand

In het natte land de natte paarden, hoofden bij elkaar, licht
huiverend de flanken, het groen dieper van kleur,

de sloten donkerder, borrelend bijna van nieuwe inhoud,
de trein snijdt het laatste weiland, gretig als

de wind die raast over de schuren, de daken optilt en laat
vallen. Verderop wacht in groepjes de mens

onder de hellende gevels, tegen de muren, benen bij elkaar,
kleding fel of vergeten, sissend tegen

elkaar of de lucht terwijl de straten glimmen, leeg nu op de
voorovergebogen fietser na die met natte handen

het stuur probeert te houden, ledematen zwaar van het vocht,
verkild en langzaam. Alles verlangt de stilte

en de terugkeer van de warmte en die helderheid, nieuw land
dat ruikt naar vroeger en thuis.

3 reacties

  1. hans altena

    12 juni 2019 at 07:23

    jij doet me haast houden van dit land dat ik het liefst andermaal ontvluchten zou, ware het niet dat ik nog de wonden lik van mijn vorige ontsnappingspoging

  2. dit is een beschrijving die ons beseffen doet
    you don’t think about the water
    ’till your well runs dry
    of het tegengestelde, dat voortkomt
    uit het verlangen naar zonnewarmte
    die ook vaak alweer teveel gevonden wordt

  3. alja

    13 juni 2019 at 05:44

    blijf…., x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑