Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: december 2018 (page 3 of 5)

zonder de illusie of zekerheid

We kunnen het wel lang maken, wel blijven
praten tegen elkaar en tegen de tijd, maar

geen enkel verhaal is dat ene, waarin we
ergens vandaan gingen en ergens aankwamen.

Laat ons eens praten over de dingen waarover
we dat niet konden en nooit zullen kunnen:

we hebben het huis verlaten, en keren terug,
maar onderweg groeit het gras de weg dicht.

En ook zo is het niet, ook dit verhaal doodt
de tijd niet, er is een ander verhaal,

maar dat is oneindig veel korter.

Rutger Kopland, Het verhaal over deze weg kan kort zijn,
uit Geduldig gereedschap.

zonder de illusie of zekerheid

Terwijl ik de stem nadoe van een barse koning die niet van
zijn troon af wil en veelvuldig Quatsch roept,

een kinderverhaal dat zoekt naar een waarheid, verlang ik naar
het enige en oude verhaal. Om mij heen gaan

de hoofden hangen, haren vallen tegen de tafelrand, iemand
snurkt hoorbaar, buiten zwaait een boom haar

lichtjes vervaarlijk, aan onze voeten ligt een hertje in namaak
sneeuw en een heel gedienstig meisje presenteert

poffertjes en telt er vier voor me uit. Bij de laatste zin zijn ze
wakker hoewel niet helemaal aanwezig. De heer

B. vindt het onwaarschijnlijk en niet echt voor een kind en neigt
tot schoppen of gooien van sneeuwballen terwijl

mevrouw V. haar kerstbroden als stenen verkoopt. Ik reken op
die ene sinaasappel en een lichte buiging voor in de kerk.

in de lucht was niets te zien

Dat je je kind zo kan bewaren, zoals je jezelf soms houdt in
het midden van de nacht, armen om je heen

geslagen, de ene hand houdt vast aan de andere, komt terug
bij de welving van, houdt plooien, vel, herinnering,

warmte, begin, einde. Dat je voor altijd daar wilt zijn, wilt
blijven ook, zonder de illusie of zekerheid, dat

het woord het laatste is, de kleur verdwenen misschien maar
de tekening in tact. Dat het voelbaar is hoe

daar in het hart gekerfd is, het gebed hetzelfde en herhalend,
contouren van een eerder leven, een volgend

bestaan. Dat het daarom gaat, oneindigheid in liefde en totale
overgave, een betekenis die nergens groter

is dan daar, in dat wonder, die bewaarzucht, die kostbaarheid,
die rimpeling in het oppervlak van huid en ziel.

Alkmaar, 13 december, tattoo Saskia Messchendorp

Meander

 

Meander heeft twee nieuwe nieuwsbrieven, de ‘gewone’ en de Klassieker Nieuwsbrief.
Vanaf vandaag krijgen alle abonnees de nieuwsbrief op zondag in de mail.
In die nieuwsbrief alle publicaties van afgelopen week, nieuws uit de poeziewereld en eventuele Meanderbijzonderheden.
Nieuwe lezers verwelkomen we graag, zie de button onderaan de website.

Veel leesplezier.

 

het wachten

Drie gedichten door naar 2e ronde Turing.

het wachten

De maan, zei mijn moeder, kun je niet altijd meer vertrouwen
maar het was in mijn vaders oor dat ik fluisterde

‘en nu maak je er een einde aan en stop je dit’ waarop ik nog
net de hulpeloze, weke en ook spottende lach zag

die zijn mond trok, hij droeg een roze-wit gestreept coltruitje
en een kind in zijn armen en achter hem kwam

een donkerharige schoonheid die naar de grond keek maar ook
lachte en alles was opnieuw verloren. In de lucht

was niets te zien, mijn moeder verdwenen, in de kamer een
veldbed waarop ik lag, opgerold onder een blauwe

slaapzak, ook mijn hoofd verstopt. Zachte duwtjes tegen mijn
lijf deden me opstaan. Ik hield de slaapzak om,

het gras was nat van dauw, mijn voeten liepen de achterdeur
uit, daar was mijn moeder, ze keek over haar schouder.

alleen op hoogtijdagen

Een van die herinneringen is het opeen gepropt in de Volvo
over een beijzelde weg naar de stad rijden, nacht,

sterren aan de hemel, achter ons een pesterig vriendje dat
probeerde in te halen maar niet deed, mijn

vader nonchalant maar rustig, mijn moeder met gilletjes en
op haar zondags gekleed terwijl wij een lange

broek aan mochten omdat het vroor en de Grote Kerk zou
tochten, zij had haar bontjasje net over haar

billen hangen en haar pumps schraapten over de graven, en
dan de mensen in het heilig ruim waartussen

hinderlijk vaak net die ene klasgenoot op wie ik het hele jaar
in stilte verliefd was, de kaarsen walmden en

dropen en als altijd bezorgde de samenzang niet getoonde
tranen en ergernis, het wachten was op het Amen.

“iets meer jij, en wat minder ik”

“iets meer jij, en wat minder ik”

hinderlijk persoonlijk

De buurvrouw hing met kerstbal en klok uren in het trapgat,
het huishoudtrapje als bewijs van haar bemoeizucht

en ijver, haar moed ongekend en alleen op hoogtijdagen in
het zicht terwijl de buurjongen van de laagste

vloer zijn brommers startte in de berging en de trap nam via
de houten loopplank, de buitendeur hing al

aan het touwtje uit mijn bovenste plank, en het donker instoof,
zijn vriendin achterlatend die het zware geval

niet in haar eentje op dezelfde manier beheerste en de tijdelijke
intrek van een door noodlot achtervolgde vrouw

daarnaast werd een blijvende. Haar vuilniszak stond nu voor
de zevende dag dreigend in de hal. Het

wachten is op de geur van kerstbrood en wildgebraad dat alle
menselijke uitwerpselen zoete gevoelens geeft.

het prachtig rood

Mijn zusje zei bij het lezen van mijn vorige bundel dat het
meegevallen was, de inhoud was niet zo

hinderlijk persoonlijk als zij gedacht had, en het enige dat
haar opgevallen was, bleek de kleur ‘paars’,

dat was het woord dat ze het vaakst geteld had. Het was een
aanwijzing dat ik paars moest gaan dragen, zei ze.

Op mijn toetsenbord is de ‘e’ het meest uitgesleten. Ze zou
het in verband brengen met het groot ego van

de kunstenaar en hoefde niet meer op mijn stoep dat verwijt
te schreeuwen, zelf zocht ik naarstig naar nog

meer woorden met een ‘e’ en deed wat vuilniszakken vol
zwarte kleding weg. Heel fris, zei mijn

lievelingsbroertje, de enige die mijn nieuwe bundel in de kast
had geschoven, toen ik in het lila tegenover hem zat.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑