Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

met een buiging

Nu weer zichtbaar wordt wanneer de overkant wakker is, gordijnen
opgeschoven tot grote vlakken gelig licht alsof ijs

gesmolten voor gevaar zorgt en schaduwen lijken op door schaatsen
getrokken banen, nu weer duidelijk wordt wie waar

woont en met welke bedoeling, auto’s toegedekt, schatten half op de
stoep, het seizoen reeds aangekondigd geïllustreerd met

kleine snoertjes feestverlichting en half schuddende bolle mannetjes,
nu alleen nog maar de vogels de ruimte vullen vallend

tussen hen en mij en ikzelf te zien ben in de beslagen ruit, voorover
gebogen in aanbidding en uit dwang, alleen nog

te raden valt waar de grond begint en waar de lucht en wie er het
eerst naar de hemel tuimelt, kunnen we niet langer

slechts met kippenvel bedekt en benen iets uit elkaar ons verslag doen
van deze spijtige vertrouwdheid met de wereld.

3 reacties

  1. Prachtige observatie

  2. beslagen ruiten, bewegingloos buiten

  3. alja

    21 november 2018 at 07:01

    een prachtige dichtregel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑