Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

tot aan die bocht

Schrijven is niet hetzelfde als communicatief zijn. Met
je praten is liggen in je halslijn, je handpalm,

tegen je harde heupen, onder je haar, je gespierde armen,
lange adem, bonzend hart en ergens

in je wereld. Poëzie maken is het verzamelen van je geur,
je natte voetstappen in de gang, beelden van

een slapend hoofd op mijn kussen, een vrouw voor het
venster. Begrijpen is stof dat uit de lakens

komt, blazen tegen je krullen, terugvouwen van brieven
in hun enveloppe, zachte duwtjes tegen

het ons. Weten is tegelijkertijd het verlangen naar alles
en niets, het lampje in de donkere kamer, het

groen van de ruimte rondom, het blauwe water in je ogen
en daartussenin een vogel die vliegt.

5 reacties

  1. Prachtig!

  2. dank je, Harry

  3. Deze is ijzersterk: het ritme dat ontstaat door de herhaalde definiëring, de beelden ( natuurlijk ) Heb deze dan ook op Facebook voor je gedeeld…

    Lieve groet,

    Elbert

  4. Het terugvouwen van brieven in hun enveloppe. Dat soort zinnen, daar krijg ik nooit genoeg van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑