Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

dan zien we elkaar in de lente weer

Het nieuwe jaar begint alleen met mezelf, ik zeg goedemorgen
tegen een lege wereld, ben naakt in haar, sta

verlegen bijna in haar stilte. Jaren hiervoor schreef ik over het
niemandsland, bye bye blackbird en

intermezzo’s, rolden er lijken uit de kast en kinderen uit het
bed, dreven er oliebollen in de pan en boten

zuidwaarts en zwaaiden er witte vlaggen omdat ik vrede wilde,
dit jaar wacht ik. Ik herinner me

poedersuiker rond zijn neus, een volle koelkast, telefoontjes in
de nacht, het beamen van een gelukkig leven. Ik

herinner me onverstaanbare toespelingen op het jaar dat zou
komen, alles zou anders zijn maar

ik wil haar graag hetzelfde, als het kind dat ik hoog til nu en
de maan herkent en het licht achter haar muren.

2 reacties

  1. Wat ontzettend mooi weer deze. Zo schrijven over het nieuwe jaar: weergaloos. Dit kan ik niet. Mijn beschrijving die nog niet af is komt niet verder dan het witte laken dat door de nieuwe gebeurtenissen uiteindelijk weer besmeurd raakt. Maar jij houdt het beschouwende persoonlijk. Intens en toch met een zekere afstand. Dat is jouw kracht. En de voortrollende zinnen natuurlijk…

    Ik wens je ook namens Conny een gelukkig 2018 met veel plezier van je kinderen en klenkind…

    Liefs,

    Elbert

  2. als jij het laken doet, doe ik de rest, ik dank je en hoop op een jaar vol van jouw woorden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑