Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Pagina 2 van 382

een bijzonder exemplaar

Ik hield het staal aan de ene kant, haar dunne warme
hand aan de andere, mijn ogen op het eindpunt

gericht maar ik zag het gebeuren: hij zou naar beneden
geduwd worden, vallen tussen glas en metaal,

zoals de kat haar staart zou verliezen voordat ik de
schaar zou opbergen, haar haren zou

wegblazen, de zon de bal van vuur die zoekgemaakt
sissend verdween, alles mijn schuld. Haar

hand werd niet klam, het staal werd niet heet, de zwarte
baan werd zand, werd gras, werd stilte, aankomst

werd vertrek, hij schaterde, gooide met zijn linkerhand
het speelgoed op, de poes zou spinnend mijn

benen omcirkelen en dan springend in mijn schoot de
muizen zoeken die telkens terugkwamen.

bloemenschikken in een vaas

Er is een dichter die zegt ‘laat me eens naar je kijken’
alsof ik een afspraakje ben zonder naam, een

eersteling in een rij mogelijke kandidaten voor een
droomeiland in de zon, een oplossing,

het probleem onvergeeflijk, een bijzonder exemplaar
vervolgens waaraan mijn moeder het woord

‘apart’ koppelt zoals ze dat bij elk gerecht en elke
creatie deed, ik draai nog net niet op

mijn tenen rond maar ik lach wel zoals men van mij
verlangt. ‘Hmmm’ zegt de dichter, ‘daar

ben je dan’ en opnieuw is het alsof ik in het schap lag
en afgeprijsd mijn waarde bewijs, alleen

voor mannen misschien, in een ander shirtje wellicht,
tegen de ochtend en voordat ik buk.

alle rondjes om in de nacht

Een paar uur voordat hij uit mij getild werd, versneden
en teruggevouwen het lijf, daalde ik nog

zwevend van balkon naar parkeerterrein, mijn echtgenoot
zwijgend naast me, de verpleegster nors en

bezig met haar derde boterham, de zon heet reeds en de
kletterende geluiden schel en onvermijdbaar.

Ik wilde wel gewoon naar huis, bloemenschikken in een
vaas, spelen met de andere kinderen, schrijven dat

ik de kastanjebomen inderdaad zag bloeien, de roze kers,
het water wuivend in de singel, voorgoed een

bal in mijn buik die oprees en daalde onder kopjes koffie,
een enkel glas, een kinderhand, mijn gewoontes.

Hij beloofde me, knipogend bijna, boeketten van allerlei
kleur en grootte en bracht ze me elke dag.

(mijn prachtig 3e kind werd 25 jaar geleden geboren; gefeliciteerd lieverd!)

 

die ene nacht in de berm

bij de presentatie van de Haarlemse Dichtlijn, 10 mei 2018

die ene nacht in de berm

Hij zou gebeld hebben om te vragen of het nog wat was,
ik had maar geboft met het weer, de regen

bleef uit, was het echt leuker om een ander aan te kondigen
dan mezelf en liep dat eigenlijk in goede

banen, en ik zou dan antwoorden op alles dat het mee viel,
weer en aantallen mensen en concentratie en

gehalte van de gedichten en mijn stem neutraal houden
zodat hij niet jaloers zou zijn dat hij er niet was,

nooit gestaan had, nooit komen zou meer ondanks alle
rondjes om in de nacht, het oefenen van zijn

stem, het tweede gedicht in dertien jaar, en toch zou hij
horen hoe vriendelijk de ontvangst, hoe warm

de betrekkingen, hoeveel zoenen op beide wangen en nog
eens, en de laatste regel willen horen:

o hou van mij zoals ik van jou en dan weer terug, omarm
mijn zijn, wijs mij de route, ontvang mij.

koprol

De vrouw op het perron zegt dat haar man nooit reizen
wil, daarom heeft ze nu de heer S. mee, de

heer S. vertelt dat zijn vrouw nooit ergens naar toe gaat,
daarom is hij met mevrouw K., ik denk aan

de achterblijvers terwijl mevrouw K. daar wijdbeens op
een roze koffer zit, stralende zon op

uitlopend haar, of die ene nacht in de berm op weg naar
Parijs die mijn vader schuldbewust nam, de

doos van mijn beppe waar bovenop de rollen pepermunt
van King en knopen in haar touw, de

autootjes in mijn tas en de blik van mevrouw K. dat ik
zeker ‘light travel’. Het hart is als altijd

zwaar en van ieder puntje op de kaart reis ik bij voorkeur
terug naar huis, in mijn hoofd dezelfde route.

toegepaste kunst

In de ochtend telt hij opnieuw om weer bij twee uit te
komen of bij die ene, er is 1 pappa, leer ik hem,

1 mamma, 1 Scottie maar het aantal auto’s is ontelbaar,
bussen, vliegtuigen, bomen buiten, mieren

in de spleet van de stoeptegels, ezels, lama’s in de zoo,
treinen, een twee, nog eens, een, twee, bij

het drie giechelt hij en kijkt schalks, het is als ieder goed
antwoord het missend stukje in een

reuze zoektocht: ‘daar is oma’, met zijn blote beentjes op
het langzaam leeglopend luchtbed, haartjes

wapperend voor het gat, handjes voor een open mondje,
een schaterlach bij elke ontmoeting tussen

een, twee, drie mensen, een pinguïn met een koprol in het
bad, geluk en liefde groter dan welk getal ook.

daartussenin

Uitgeverij Cossee wees het manuscript, de fictieve biografie met werktitel Toegepaste Kunst, zie kopje proza op de site, af.

daartussenin


(Londen, 4-8 mei 2018)

 

tot aan die bocht

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑