Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Pagina 2 van 327

de wegen rondom

Ik heb hem niet opgetild, zei hij, omdat ik niet wilde
voelen hoe licht hij geworden was. Zo

kun je zeggen, ik heb hem niet gestreeld omdat ik niet
wilde weten hoe zacht hij was, ik hield mijn

zonnebril op zodat je mijn tranen niet kon zien, ik zat
aan de verste hoek van de tafel zodat hij

zijn poten niet uitstrekken zou tot waar ik zat maar
ook, ik sliep niet die nacht omdat ik hem

hoorde lopen over de houten vloer, ik deed elke deur
behoedzaam dicht zodat hij niet zou

kunnen ontsnappen, dan nu en voorgoed. Het is best
alweer even geleden, zegt hij terwijl bij mij

het gewicht nog op me drukt en de ogen tot spleten
getrokken me nazien tot op elke hoek.

klant X.

Friesland, 1947, mijn mamma

klant X.

Soms zijn er in de ochtend geen woorden of een teveel
aan woorden zoals er beelden zijn die

tuimelend over elkaar geordend moeten en van een wit
randje moeten worden voorzien, recht gezet,

wat scherper, warmer of groter moeten worden gemaakt,
zo donker als mijn vader daar opdoemt of

zo herkenbaar mijn eigen gezicht in dat van mijn mamma,
zo zwart het loslopend vee, de bomen rond

het weiland, de lucht boven het meer, de keien bij de
afdaling naar zee (je moet mijn hand

vasthouden, mijn hand), zo smal de wegen rondom en zo
eindeloos groot, zo eindeloos ver,

het uitzicht rondom dat je geen gestalte weet te geven
aan haar betekenis en het verschijnen daar.

precisie

Lila’s manier om al naargelang het haar uitkwam met enkele woorden de fantasie van anderen te sturen of te ontregelen – haar manier van iets zeggen, niet verder praten, beelden en emoties losmaken zonder er nog iets aan toe te voegen – fascineerde me. ‘Ik doe het verkeerd’, zei ik verward tegen mezelf, ‘als ik schrijf zoals ik tot nu toe heb gedaan, als ik alles wat ik weet registreer. Ik zou moeten schrijven zoals zij praat, een afgrond een afgrond laten, bruggen bouwen en ze niet voltooien, de lezer dwingen naar de stroom te staren.’

Elena Ferrante, uit: Storia della bambina perduta, vertaald tot
Het verhaal van het verloren kind

precisie

Blijkbaar, zeg ik daar, heb ik iemand nodig voor wie
ik de schijn kan ophouden, met wie

te leven valt. Moe van mijn eigen teksten en twijfel
aan de oprechtheid ervan. Het gemak

waarmee ook mijn vader liefhad en spijt had en om
genade vroeg. Schijnbaar, zeg ik. Pratend

tegen haar zoals schrijvend naar het meisje van nu en
opnieuw uitleg vragend. Zinnen te kort nog.

Intentie te groot. Hart te open. Armen te wijd. Doe er
iets mee, zei hij dan. Hij wilde evenveel.

In de la van het bureau lagen zijn aantekeningen onder
de berekeningen van klant X, ze

waren net zo moeiteloos groot. In het echte leven waren
beide verzinsels opvallend afwezig.

de ruimte

 

Nieuwe expositie in het Jeroen Bosch Ziekenhuis: Vanaf vrijdag 7 april tot en met dinsdag 4 juli 2017 is op de boulevard van het ziekenhuis de expositie ‘Beweging in de seizoenen, kunst en poëzie’ te zien. Deze expositie bestaat uit schilderijen van Gea Zwart   en gedichten van acht verschillende dichters uit Nederland die geïnspireerd zijn door het werk van Gea Zwart. De dichters zijn Boudewijn Betzema, Dirk Engelage, Ingrid van den Oord, Méland Langeveld, Pim Smit, Alja Spaan, Monique Buising en Esha Guy.

De opening vindt plaats op vrijdag 12 mei 2017 om 16.00 uur bij de expositieruimte.

de ruimte

Tussen de lichte kieren probeer ik oplossingen te vinden.
Het gordijn kleppert, een knopje knippert

rood, beneden op straat zegt iemand gedag. Ik verdeel
mijn lichaamsdelen zoals ik mijn kasten

inruim, mijn geld tel, de kunstwerken aan mijn muren,
er is geen lege wand. Ik verschuif een been met

dezelfde precisie, ik voel dat het de mijne is. Er zou nu
een kat moeten springen op deze

wachtende hoop zoals er een schilderij van de muren zou
moeten vallen, een ingrediënt uit de stapel,

een raam plotseling vrij komt en uit het rode lichtje een
wolkje rook. Er zou nu iemand moeten opstaan

die weet wat te doen en hoe dat alles in een vloeiende
beweging bij elkaar te houden en voor altijd.

wijde uitlopers

We verzamelen de ruimte, echoën naar onszelf, hangen
ons over de stoel alsof we een jurkje zijn,

we hebben buiten gelegen en de zon heeft ons verwarmd,
we wapperden wat om de stoelpoot heen, draaiden

ons vast, zagen ons in de achtertuin landen van een niets
vermoedende pappa die ook de baby op het

kunstgrasmatje niet zag en stegen weer omhoog tot we
botsten aan de randen, onmetelijk vrij

opeens en lichter dan in jaren, trekkend en scheurend wilden
we hoger en verder tot

we ons vleiden tegen de wolken, de sponning van het raam,
de tegels op het balkon, de omtrek van ons lijf,

toen zwaaide ook die pappa en stak zijn duim omhoog terwijl
het kind zich rolde tot onder het konijnenhok.

wijde uitlopers

het is wat vrijkomt en weggaat, oud zeer,
vochtigheid die uit de dingen trekt.
En dan zeker verdriet in de hemel, heimwee

omdat alles zo eeuwig is. Heimwee naar nu.
Alles wordt er wakker van (….)

Herman de Coninck, uit:   4, Bas-Oha,
Bergen van onverschilligheid

een geschenk

Wat op de muur kan, kan ook op je lijf, A. versus tattookoning Ron Rijks

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑