Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Pagina 2 van 332

alsof ik tegen ze praat

Ik zei haar dat ik te nuchter was, ondertussen verdwenen
er tussen de wolkenrand en de hemel

voorwerpen die eerder nog op tafel lagen. Ze had ze vanaf
een losgescheurd velletje papier en in

kinderlijke rondingen me toe geblazen. Ik had ze niet willen
hebben, ik zei niet dat ik niet

tegen haar kon. Ik bleef zitten terwijl boven mij de wind
aan begon te zwellen, het regende bloesem,

hardnekkig kroop de inhoud van zwaaiende bomen tussen
mijn deuren door. Ze keek me te lang aan,

pakte mijn handen en begon erin te knijpen, ik wilde slaan.
Ze dacht dat de aarde misschien te

koud zou zijn, ik lag er prima, ik hoefde alleen maar mijn
ogen open te houden en naar boven te kijken.

toestemming

Misschien is het te vergelijken met elkaar: hoe ik de eieren
koop in de supermarkt zonder eerst de doos open

te doen om te kijken of ze heel zijn, hoe ik ze bijna in mijn
fietstas gooi om ze alsnog, eenmaal thuis,

behoedzaam in het rekje in de koelkast te plaatsen en dan,
bijna alsof ik tegen ze praat, de buitenste

in het midden zet, de middelste aan de buitenkant zodat ze
herkennismaken, elkaar terug vinden, lang nadat,

zodat ze elkaar kunnen vertellen wat ze onderweg meemaakten
en niemand jaloers hoeft te zijn op de ander; zo

gooi ik eerst alle dichters door elkaar of misschien wel alle
wereldbewoners en plaats daarna voorzichtig

een enkeling op mijn toneel, vertel ze dat er niets is om bang
voor te zijn en verorber ze daarna smakelijk.

detail

Slapeloze nachten waarin de warmte als een dood lichaam
op me drukt, radeloze vogels krijsen van de

ene open ruimte in de andere, vage afspraken tussen buren
schreeuwend in mijn agenda komen te staan,

een bijna zomer toestemming geeft aan openbare dronkenschap
en afslaande motoren die het vertrek

weer uitstellen. Je had je hoofd onder het kussen gestopt
alsof dat het enige zou zijn dat geraakt kon worden

door rondzwervende kleine delen, bloesem uit de overvolle
bomen langszij, sterrenstof uit de zwoele lucht tussen

ons, vingers die onafgebroken zouden strelen. Het lijf lag
onbeschermd, afwachtend tot hij

onder het hare terecht zou komen en de warmte wegnemen
zou, marmeren afdrukken in velden van eer.

een familie

oog voor detail, achtereenvolgens kunst van Piet van Peter, British Museum, Ringers Alkmaar

een familie

Ik vree eens een man die een lang litteken droeg, dit
keer niet van binnen maar zichtbaar van zijn

schouder tot ver in de arm zodat je je kon verbeelden
dat die linkerkant wat los hing en er

bijna niet was geweest, soms heb je oog voor detail
op de verkeerde momenten. Vannacht

had hij een huis gekocht waarvan alleen de voorkant
ingericht en op orde was, zodra je

over een slordige plank door een moeras de resterende
oppervlakte bezocht, waren er alleen de muren

die overeind stonden. Hij was niet gelukkig, zijn vrouw
lag gedrapeerd over een witte bank en nergens

was plek voor mij. Ik ving kikkers tot slot, beesten waar
ik normaliter voor weg spring en hoog gil.

de macht

Hoe je je vervreemd en misplaatst kan voelen en tezelfdertijd
opgenomen in een familie met haar dichtende

werking, haar omsluitende beweging, haar moederlijke zorg.
Daar buiten de volgende reis, de lange sliert

teleurgestelde voetbalfans die zich schoppend en vloekend en
zingend, dat ook, naar huis begeven, de

honderden toeristen die voorbij gaan aan de ware attracties,
de zwoele temperaturen, de druppels op de

straatstenen, de immens dode lief die vroeger daar nog lonkte,
de mengeling van talen en lichamen die zich

nooit echt verbinden, -ga aan mijn deur voorbij- en horen waar
hij is in het gedicht aan de enkele vertrouwde klank

die mij, gretig als een kind dat opnieuw moet leren, bij de hand
neemt en meevoert alsof ik dan eindelijk zou gaan.

een staat van geluk

de kracht van het woord tegen de macht van de bal, Amsterdam,
Juan C. Tajes Art Studio/Microteatro,  14 mei 2017

 

een staat van geluk

Het is griezelig en tegelijkertijd van een enorme troost
hoe hij mij leest: mijn gezicht als een iets te

luide groep in onze coupé plaatsneemt, mijn handen als
ik doe alsof, mijn lijf als het zich verzet maar

niemand anders weet dat ik vluchten wil, mijn hoofd
dat wil huilen als hij de oortelefoontjes in mijn

oor drukt of zijn stem ergens halverwege, en de zin die
onafgemaakt nog door hem opgepikt en

gesproken wordt. Toch is dat ons enige doel: van invloed
te kunnen zijn en van betekenis, hoe gering dan

ook. In de ochtend zeg ik te denken nooit meer te zullen
schrijven, ik begin alsnog een carrière in het fast

food. Watje, grinnikt hij. In de nacht is schrijven het enige
dat ik kan terwijl ik mezelf lees als hem.

het product

U i t n o d i g i n g


Het Nederlands Dagboekarchief en Boekhandel Blankevoort nodigen u uit voor de viering van de Dag van de Dagboeken.

Datum: maandag 12 juni 2017
Tijd: 16.00 uur (inloop vanaf 15.30 uur)
Locatie: Boekhandel Blankevoort, Rembrandtweg 649-651 in Amstelveen
Opgave: Email boekhandelblankevoort@planet.nl of bel 020 6455694

Maandag 12 juni is de Dag der Dagboeken, want 12 juni is de verjaardag van Anne Frank, een van de beroemdste dagboekschrijvers ter wereld. In 1942 mocht Anne voor haar 13e verjaardag van haar ouders een dagboek uitzoeken bij boekhandel Blankevoort, destijds gevestigd aan de Amsterdamse Rooseveltlaan, die toen nog de Zuider Amstellaan heette. Een goede reden voor het Nederlands Dagboekarchief en Boekhandel Blankevoort, nu gevestigd in Amstelveen, om deze dag gezamenlijk met u te vieren.
Tijdens de bijeenkomst zal journaliste en schrijfster Marjo van Soest worden geïnterviewd over haar werk aan een biografie van Emmy van Lokhorst – waarbij ze gebruik maakt van Van Lokhorsts dagboeken – en zullen medewerkers van het Nederlands Dagboek voorlezen uit de nieuwste publicatie van het Nederlands Dagboekarchief, waarin het thema ‘verliefd’ centraal staat.
Wij verheugen ons op uw komst!

het product

De kleine reageert even onverstoorbaar op de wereld als
toen. Als je meester bent van verschillende

niveaus, overgangen en omstanders, kun je dat natuurlijk
ook zijn, bovendien bepaal jij dan

mede het plezier en de snelheid waarmee de speler zich
een leven slingert door het flitsend beeld.

Soms heeft hij twee brillen op om dat te bereiken maar
het stellen van doelen, het bereiken van

een staat van geluk, het immers nooit opgeven alvorens,
is een kwaliteit waarvan het hele gezin profiteert.

Aanwijzingen daartoe komen in volzinnen waarvan een
enkel woord al buitenaards klinkt en

aanmoedigingen gaan altijd gepaard met stevige omhelzingen
zodat we dit keer bijna echt van de grond komen.

 

(de designer, 24 vandaag!)

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑