Schuin voor me pelt een man zich uit zijn jas, hangt hem keurig
aan het haakje, gaat zitten, klapt het tafeltje uit en

haalt uit zijn tas een stapeltje formulieren en uit zijn overhemd
een pen en gaat aan het werk. Een leraar,

vermoedelijk, die opstellen naziet van zijn klas maar het zijn vragen
die hij zelf moet beantwoorden, hokjes waarin hij

een vinkje zet. Reorganisatie en een opdracht aan te geven wat hij
nog meer kan misschien of een therapie met zelfhulp

en wenken voor de volgende vijf jaar. Af en toe kijkt hij op en rond
en denkt hij na, daarna bukt hij zich weer ijverig

en neemt het volgend blad. Daarna gaat rustig alles weer in zijn
tas, ook de pen, en klapt hij het tafeltje dicht en kleedt

zich weer aan, zich niet bewust van de ogen die hem volgen en
precies op tijd voor het volgend station. Dat verbaast het meest.