Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: Bob Dylan (pagina 1 van 4)

voor vier dagen toe

“So take heed, take heed of the western winds
Take heed of the stormy weather
And yes, there’s something you can send back to me
Spanish boots of Spanish leather” (Dylan)

 

Hemelvaartsdag 2018 staan wij in Bierlokaal De Uiver, Lange Begijnestraat 10 (tegenover de Toneelschuur). Horeca met extra veel speciaalbier op de tap. De organisatie van de Haarlemse Dichtlijn en de barkeeper maakte speciaal voor mij een Dylan-playlist: 
“Alja Spaan, presenteert hier de dichters in een ambiance van de Nobelprijswinnaar Literatuur, Bob Dylan. Van de vroege Dylan tot recente Dylan en alle stijlculturen die in die jaren voorbij zijn gekomen… Zij past ook jouw werk moeiteloos in. Een parlando podium.”

veel langzamer dan later

When your mother sends back all your invitations
And your father to your sister he explains
That you’re tired of yourself and all of your creations
Won’t you come see me, Queen Jane?
Won’t you come see me, Queen Jane?

Bob Dylan, uit: Queen Jane Approximately

geen geluid dan

 

gisteren bracht ‘neefje Tom’ met ‘mevrouw Tom’ en de kinderen een bezoek aan Alkmaar; gisteravond waren we al halverwege het -opnieuw- fantastische boek!

alleen nog het waken

Het is als met het uitstellen van muziek, het in sluipbeweging
naar de platenkast lopen, je favoriet blindelings

kunnen pakken omdat je overal met tranen in je ogen de tonen
en zelfs de slechtste covers herkent, niet

wilt geloven dan dat het ooit geschreven is voor hen, de deur
piepend dichtlaat en niet aan de volumeknop draait,

zelfs niet de foto op het hoesje bekijkt, misschien alleen even
voelt door het glas heen. Het mist misschien

de aanmoediging: je kunt hier gerust huilen, zei een vreemde
mevrouw, een lange schraag, plastic borden met

eten, ik doe het zelf bijna ook, zei ze later, nu ik jou zo hoor
en dan het bijna kunnen voelen, de begintonen

horen en nog voorwenden doof te zijn eerst, o maar om te kunnen
janken zoals je danst, schokschouderend en bloot.

op een andere plaats

Say okay, I have had enough, what else can you show me?

Bob Dylan, uit: It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)

op een andere plaats

Als ik mijn vragen uitschrijf om hem dichter bij het publiek
te brengen, de lezer die hem allang al kent, lijkt

het huiswerk dat ik eigenlijk niet wil leren, een afspraak ook
die ik het liefst wegschuif voor een dansje in

de regen, hij zou zo meedoen dus bel ik hem en lijkt alles
vanzelfsprekend, de inhoud van mijn

gebedel in tegenstelling met de realiteit en het verschil tussen
papier en stem zo groot dat ik

even meen nooit de waarheid te spreken. We willen helemaal
niet alles vertellen en zeker niet iedereen

aan onze voeten tenzij we Dylan zingen en hij nog wat met
een gitaar doet terwijl ik blootsvoets meestamp en

schalkse knipogen geef aan de straatzanger die op elke hoek
opnieuw begint met de grootste poëzie.

(voor de dichter Jan Kal)

die afstand die eigenlijk hinkelend genomen kan

(Felicia Dadak op flickr)

schijnbaar tegengesteld

Misschien omdat ik steeds verwacht dat mijn vader plaats
zal nemen achter het orgel en fier rechtop en met grote
gebaren op zal gaan in zijn spel. Ook

vermoed ik dat hij mee zal willen spelen in het orkest en
op de grote trom wil slaan en bij dat alles zal hij glunderen
en steels mij aankijken. Ik sta ook dan voor hem

en zeg mijn psalmen op. Dat soort momenten zijn doodstil.
Uit verdriet een soort ach’ * denk ik. Misschien omdat wij
allen zo geconcentreerd bezig zijn, het

meisje met de stokjes is precies op tijd ondanks het vallend
haar dat ruim haar uitzicht beneemt en de zware dirigent
houdt zijn hand licht dansend boven zijn

volgelingen. Eerst misschien houden wij de adem in en dan
volgt dat ‘ach’. Misschien ook is het de wisseling in toon
waardoor wij van een film in de armen van

onze favoriet dichter ** rollen, de koele kerk op het dampende
plein, de rozen die uit elkaar vallen in het gangpad en het
bord met ‘herinner mij de namen’, dat ik nog steeds

en weer voortdurend weet hoe hij heet en hoe hij even mijn
haar beroerde en me een kus schonk halverwege lucht en
hals alvorens voorgoed te verdwijnen.

 

 

* Herman de Coninck, uit: Vingerafdrukken op het venster
** Bob Dylan, Make You Feel My Love

bloemen van stof

Alles is een gevolg van eigen keuze, hij was daar heel
stellig in en nog steeds leert hij anderen

dit proces. Blijkbaar koos ik als kind al om de grote
dingen niet te beschrijven maar me te

beperken tot zaken van het hart, het wiebelen op de
benen, het vluchten naar elders. Geen

politieke verschuiving, geen natuurramp, geen dood
van publieke mensen, geen televisieprogramma,

geen broodprijs, alleen een keer lege schappen in de
supermarkt, een volledige naam van een

liefje die me onvolwassenheid verweet, Dylan in de
hitlijst en al mijn mannen genummerd in

de activiteiten rond mijn lijf, een beetje zoals ik mijn
zelfgebreide truien van een merkje voorzag.

 

 

Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑