Stemmen in een kinderboerderij heeft toch altijd iets van een
uitje zonder ijsje, twee digibeten achter een tafel

en één enthousiaste jongeling, wel opgevoed, die het formulier
niet gescand krijgen, om een volmacht vragen die

er niet is, en peinzend bijna je paspoort aan de vorige bezoeker
geven. De waanzin voor meer bomen te stemmen

terwijl je het enorme vel niet eens hoeft uit te vouwen en toch
bijna niet in de bus krijgt, de half afgetrokken posters

klepperend aan de vlaggenmast, het zangerige prettige dag verder
terwijl je toch denkt aan bemoeizucht, hongerige beesten

en een klagend geluid achter het laatste hek. Er waren tijden dat
je het rode potloodje in je verzameling scherp geslepen

punten stopte en droomde van tochtvrije huizen met lage prijzen
laat staan van wereldvrede en openbare orde.