Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: augustus 2019 (page 1 of 4)

een ongezonde gewoonte

In de paar minuten dat het langer duurt voordat het scherm haar
dagelijkse stand aanneemt, de iconen oplichten, het

licht gesnor me doet herinneren aan de kat, breekt een milde angst
uit dat het nooit meer gebeurt: nooit

zal ik nog doen wat ik elke dag doe, de start van een dwangmatige
handeling. Een apparaat aarzelt waar ik al

klaar zit, handen geheven en de adelaarsblik reeds geworpen terwijl
het lijf altijd nog wat hangt tegen de slaap aan,

verlangt naar de dromen en het warme onderkomen of een ochtend
als bij een logeerpartij, iemand die koffie voor me maakt,

nog een aai geeft, even op me ligt, praat over zijn moeder of een
politieke verwikkeling in A. Zes tellen later

en deze zinnen zijn reeds gemaakt, ergens tussen die streling en
dat bezoek van de wereld en de eerste koffie.

Reuring

We zijn alvast begonnen met de nieuwe maand!

Citaat van de Maand: September 2019

vragen om aandacht

Hij maakt tegenwoordig foto’s van zijn eten en plaatst met veel
tekentjes commentaar op zichzelf. Hij wordt

een echte kok, zegt hij bijvoorbeeld, en wenst ons een smakelijke
maaltijd, een halve hand ligt nog net over

een omeletje heen, een bosje haar wuift over een visje. Er is geen
poging gedaan het bord te versieren en ook

de inhoud is van een ongezonde gewoonte dat niemand honger
krijgt. De man is oud en bijt nog steeds zijn nagels.

Een paar maanden geleden zag ik hem bij een stemhokje en maakte
hij een zorgwekkende keuze en een selfie,

had hij een nieuw liefje met pluishaar en pasteltinten op een zonnig
terras en vanuit zijn slaapkamerraam blijkbaar

uitzicht op een heel nieuw leven hashtag ben zo gelukkig ineens.
Geen idee waarom dat zo vreselijk irriteert eigenlijk.

dromen zijn van dezelfde klamme inhoud

Op een bepaald moment komen ze allemaal uit hun huizen. De
vrouw zonder tanden komt murmelend mee,

de vrouw die uit alleen maar vlees bestaat rolt naar binnen, de
man met wanten aan houdt zijn hand op,

niemand kijkt, niemand vergeet, niemand zegt iets maar knikt
het goedenavond. Tussen huizen staat het groepje

zwervers, twee drie personen die of hier of bij het station hangen,
willekeurig vragen om aandacht en die niet krijgen.

Pakken kranten blijven dagen liggen, blikjes rollen leeg voor hun
voeten, ze zijn altijd in gesprek met elkaar, soms

schreeuwend. Een supermarktkar staat vastgeketend aan een hek,
de jongen die dagelijks drie vuilniszakken

meesleept, loopt traag weer terug. Verlaten zijn de moeders, de
vriendinnen, de vrienden, zij zelf, wij.

de confrontatie

Lijven draaien zich vast in een puntje laken, muggen cirkelen
daarboven, dromen zijn van dezelfde klamme

inhoud. Overdag een vrouw met paraplu over de schaduwloze
ruimten, tuinen leeg, gordijnen neergelaten, honden

met de tong uit hun bek net voorbij de achterdeur. De kok van
het tehuis waarin ik voorlees, deelt ijsjes uit aan

de groep. De mijne mag ik bewaren voor morgen. Voordat het
papiertje los is liggen de druppels al op tafel.

Het geluid van een motor, de bestuurder vermoedelijk in een wit
shirt, zijn strakke spijkerbroek op het brede,

vochtige zadel, scheurt de late middag in twee. Een kind sliep net
en wordt weer wakker. De hemel licht

voortdurend op, vlekken oranje dansen, de straat geeft nog hitte
af, ramen blijven dicht. Mijn fiets plakt.

Spaan Special 1

Spaan Special 1 op de Pom

 

 

vooruitgang in het algemeen

Bij voorkeur hing ze over het hekje bij de glijbaan en rolde haar
sjekkies met één hand terwijl we over het leven

spraken en roddelden over de pappa’s van de vriendjes van onze
kinderen. Ze bleef altijd langer op het plein hangen

alsof ze wist wat ze bij thuiskomst zou aantreffen en de weg er
naar toe te lang was. Ik herken je, zegt ze nu,

aan je stem, zomaar schuift ze tussen mijn oude vrienden en laat
zich voorlezen en de confrontatie dat iemand van

mijn leeftijd daar al woont en zich de versjes van Annie vandaag
laat herhalen, is enorm. Onherkenbaar heeft ze

een fase overgeslagen, eentje waarin ik nog loop en naar huis kan
en met boek open de lengte van mijn voordracht kies,

mezelf ken in al mijn handelingen en de heer B. tegen zijn schouder
tik als hij zegt dat we deze temperaturen moeten dulden.

mijn veiligheid

Zij denkt dat ze een bijdrage levert aan de bevrijding van de vrouw,
de gelijkheid der seksen, mondig taalgebruik en

vooruitgang in het algemeen, door lichaamsdelen te benoemen die
in willekeurige volgorde gestreeld, geslagen en

gebruikt worden. De lezer denkt dat hij bevrijd is en past toe in de
praktijk. Waar zij nog probeert haar zin te laten

kronkelen, kirrend van genot, is hij hardhandig de score aan het
bijhouden en streept de kandidaten af.

Van groeiproces is geen sprake, van mededeelzaamheid ook niet,
modern is het allang niet meer en zeker niet

vrijmakend. Haar ontluisterende gewoontes zijn ook niet van haarzelf,
ze denkt slechts aan commercieel gewin en zeker

is zij niet degene die met plezier de leiding neemt in het spel noch
houdt van de uiterste grenzen in taal.

alsof het een roddel betrof

Op een gegeven moment moet ik naar voren komen, in welke
gedaante dan ook. De zon drijft me naar buiten,

de afspraak ook, maar mijn hoofd rolt binnen nog van de ene
hoek naar de andere en mijn lijf laat haar

vochtplekken achter op de muren, de stoelen waarop ik zat en
verschoof, de deuren piepen nog van mijn uitstel.

Avond is het als ik langs de huizen ga. De mensen staan in de
rij voor een kus en een drankje, ik sluit me

aan, spreek een paar woorden, zit op een omgekeerde tafel en
ga in gesprek maar al die tijd mis ik mijn

veiligheid, mijn thuis, mijzelf. Daar ben ik me bewust van al
die vormen. Aller charmants kleed ik me op

mijn verschijnen maar bloot zweef ik langs, iemand knipoogt,
een ander roept me na, een derde brengt me mijn hoofd.

het kind met grote ogen

De komende vier dinsdagen op de Pom!

« Oudere berichten

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑