Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: juni 2018 (pagina 1 van 5)

een heel zacht help klonk in mijn kamer 

Ook zij heeft de gekleurde, stoffen omslagen van de
kleine, vierkante boekjes eerst bevoeld, in

de hand genomen en gewogen, geopend en de rossige
weerschijn van de lijnen op het dunne papier

tegen het rode koordje zien opdoemen, en op kleur
gekozen: er zijn er met meer blauw erin,

er zijn er met meer groen erin. Als ze verstandig was,
zou ze meteen tien van dezelfde hebben

gekocht maar ook bij haar zijn het er drie die daarna
verwisseld worden voor harde kaften,

rood met zwarte hoeken, dunne schriften, alsof de
inhoud zich moet voegen naar dat uiterlijk.

Onder haar hand hebben zij zich verbogen, vervormd
tot elk compromis en haar leesbaar gemaakt.

de verkeerde rij

Met de keukenschaar knipte ik wortels van bomen alsof
het strengen haar waren die zacht en zwaar

op de keukenvloer vielen, misschien omdat ik angstig
keek naar de plukken grijs die eerder onder

zijn zachte borstel in de hoek van een kamer gedreven
werden en niet langer tegen mijn borsten tikten,

en ik droomde dat mijn hand stijf werd en dat ik om de
stam heen liep en zo moe werd van het werk

dat ik liggen ging en in slaap viel en later wakker tijgers
naar me toe zag sluipen, uitdagend traag,

en hoger klom en hoger en zij mij volgden en dat mijn
hand in een bek verdween en ik wilde roepen,

een heel zacht help klonk in mijn kamer, en de tong voelde
en de tanden en de huid, en ik de strepen

telde en toen de schaar open in de boom zette waarop alles
leegliep en met een licht gesis verdween.

vakantiebestemmingen die altijd weer op dezelfde plek lagen

Al mijn vragen worden boodschappen die hij van zijn
lijst kan afstrepen, in zijn auto kan leggen, bij

de bocht licht verschuiven en dan naar boven getild mij
het leven makkelijker moeten maken. Geen

bonnetje waarop hij de prijzen vergelijkt, de caissière
aanspreekt en nog wat wisselgeld ontvangt.

Al mijn wachten is in de verkeerde rij. Soms probeert
hij een antwoord in een zin, het is

vreselijk heet onderweg, de achterbank ligt al vol, wist
ik dat heel het land aan tekorten lijdt, dat

honden janken bij de volle maan, dat als je heel goed
nadenkt er altijd iets ontbreekt, hij

alleen zichzelf heeft en dat er in vroegere tijden, echt
heel lang geleden, korting werd gegeven?

wat dansend rond een lege boom

‘Waar lach je om?’ vroeg Simon.
‘Niets bijzonders,’ zei hij, en toen dacht hij: dat is een leugen en het is me nauwelijks opgevallen. Hij besloot ze de hele volgende dag op te tellen, alleen om te zien hoe vaak het gebeurde. Alleen zullen het er natuurlijk minder zijn, dacht hij, als ik weet dat ik ze optel. Het had wel iets van wat volgens meneer Milner iemand had gezegd over de geestesgesteldheid van mensen die een dagboek bijhouden.

uit: Elizabeth Jane Howard, Marking time

wat dansend rond een lege boom

Was ik er niet die ochtend, het scherm leeg, de woorden
slechts in het hoofd, zou je ongerust zijn?

Een lege morgen was vroeger debet aan een logeerpartij,
andere rituelen zoals het gekeerd worden onder

je handen, het wachten op een gekookt eitje, een trein
door de weilanden die het thuis verbond met

vakantiebestemmingen die altijd weer op dezelfde plek
lagen. Ik pelde het ei en draaide de lege

dop en schoof het naar je toe en je lachte meewarig. De
pogingen net zo ijdel als het verzuim nu: dat

ik mezelf in de morgens oversloeg omdat ik aan mijn
bedoelingen twijfelde. Het

in elkaar gefrommelde laagje rond het verorberde ei, het
velletje nog intact, lag weldra in de vuilnisbak.

hoe de figuren passen in zijn gebouwde wereld

Ze claimt de dood en wie hij meenam als onderdeel van
een niet bestaand geheim en loopt

met zichzelf onder de arm, als eerste altijd aanwezig bij
de grote afwezige, als enige

uitverkoren tot begrip, kennis en wijsheid, de grote gebaren
terwijl ze veel kleiner is dan

dit alles bij elkaar, geen weet heeft van het ware verhaal,
de persoon niet kende, zichzelf slechts

troost. De afspraak die niets anders inhield dan een selectieve
waarheid, is alleen met haarzelf, hologig

blijft ze achter, wat dansend rond een lege boom terwijl ze
naar boven reikt, al bijna het vertrek aanraken

kan en zegt dat ze zingt en hij haar horen zal. Waarschijnlijk
is het jaloezie die haar beschrijft en grote haast.

een mooie zomer en haar beschaving

na de Reuring van gisteren kreeg ik dit in mijn handen gedrukt
met een kadootje

in familielijn opgeschoven

‘oma, motor please?’
Alkmaar, juni 2018

in familielijn opgeschoven

In mijn schoot kleine onderdelen die vanuit mijn handen
een voor een naar beneden vallen, daar

wat stoeien en dan in de fruitschaal geworpen worden en
wachten op hereniging, onherkenbaar bijna

dagen ze uit om in een andere volgorde aan elkaar gestikt
elders te gaan wonen. Eerst via het scherm

gekeurd worden door hem, vastgepakt zonder ze aan te
raken, met grote donkere ogen die vandaag

niet lachen maar schatten hoe de figuren passen in zijn
gebouwde wereld. Daar aangekomen rijden

ze over zijn mamma’s buik, vliegen uit de bocht bij haar
halslijn en verdwijnen in het zachte haar waar

zijn kriebelend handje hen vasthouden en weer terugvoeren
naar de grond waar ze in het tapijt vastlopen.

 

 

 

een optelsom van wat we hadden kunnen doen

’Als je mensen in winkels hun kleren en schoenen en zo ziet uitkiezen, doen ze daar tijden over – alsof alles wat ze kiezen fantastisch en perfect zal zijn. En moet je hen vervolgens zien. Meestal zien ze er domweg afschuwelijk uit – of gewoon alledaags. Ze hadden hun kleren net zo goed uit een grabbelton kunnen halen.’
‘Binnenkort zal iedereen een of ander uniform dragen,’ zei Polly treurig: ze begon zich weer ellendig te voelen.
‘Ik vind het een interessante waarneming,’ zei Clary nogal in haar wiek geschoten. ‘Ik denk dat die ook van toepassing kan zijn op andere dingen van mensen – en het zou weleens een serieuze beschouwing van de menselijke aard kunnen zijn.’

uit: Elizabeth Jane Howard, Marking time

Oudere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑