ondersteboven
De hoofdpersoon uit mijn boek voelt nattigheid Het zal natuurlijk niet meevallen straks Nog gewoon over straat te kunnen en…
de schappen waarlangs
Het fietspad knerpt als ik eraan kom, ze Zal de voordeur alvast opendoen, ze heeft Taart in punten gesneden, voor…
geheel in het zwart
Een dag niet schrijven is als de stilte tussen Ons, een klamme deken van spijt Vergeefsheid en uitstel, een onjuist…
honderd kleine knoopjes
Wat zijn woorden tenslotte, waarom beperk Ik mij niet tot Handen en voeten, ogen die verleiden en Lokken tot Gebarentaal…
mijn vaders open hemd
Zoals het atelier beneden, gesloten, nog steeds Expositieruimte is maar nu Alleen voor mezelf, zo is het schrijven van zijn…
de slapeloze uren
In de ochtend vind ik half aflopende zinnen Hangend aan de werktafel, woorden Die bijna onleesbaar van papier op het…
op zoek naar het blauw
Was het eerst volkomen normaal zoveel over mijn Hoofdpersoon te weten, te schrijven, allengs Wordt de opdracht zwaarder, hachelijker Zelfs…
het fruit van de bomen
Dan is er het boekje waaruit ik mezelf vouw Alsof ik een verjaarskaart ben die Ter felicitatie een meisje op…
spelende kinderen
In het manuscript tik ik opeens ‘mijn mamma’ Terwijl daar natuurlijk geen Sprake is van moeders die het fruit van…