Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: maart 2019 (page 1 of 4)

een heel bloemenveld

Er is een brief uit de toekomst, een jaartal dat al ingehaald is en
achterwege, we zijn onszelf voorbijgelopen en niets

is gegaan zoals hij stelde. Even lijkt het alsof hij stiekem mijn
huis binnen is gegaan en die brief tussen de oudere

epistels heeft geschoven als een bewijs achteraf van goede intentie
en aanwezigheid. Ik had niets gehoord, ik

herinner me niet dat hij zachtjes deed. Er is geen laatste brief.
Van sommigen maak ik een beeld dat ik doorstuur,

een kennismaking met de achterblijvers, het handschrift in al zijn
zwierig dansen onbekend. Niemand bleef zo lang

op als ik om de berichten onder de asbak te vinden, glad te strijken,
tegen het licht te houden. Het was nacht. Bijna

is het alsof ik opnieuw tegen hem aanlig, geen gevlij maar onderdeel
van een moedwillige poging het leven te beheersen.

een heel bloemenveld

“En hij sloot de discussie af met zijn eigen pertinente en onvoorwaardelijke conclusie dat een goed gedicht op zichzelf al openbaring genoeg was.”

uit Lucebert, biografie, Wim Hazeu

 

 

 

 

een struikelende haast

Nooit gedragen jurken hangen te wachten in een gesloten kast
alsof het meisjes zijn die op een eerste kus hopen.

De een giechelend alsof ze bijna van de hanger glijdt, licht
gekreukt van zichzelf, de ander strak en

keurig alsof ze nadenkt alvorens te dromen. Er is een die alleen
maar rood opgloeit, een ander die met paarse rand

een heel bloemenveld laat uitkomen, ook rollen er stippen uit
het hout vanachter de deuren, ze bonken zachtjes

tegen de panelen. Van de een is een los draadje uit de mouw
zichtbaar, de ander een kleine scheur onder de oksel.

Een heeft een ruisend lange rok die zich nestelt tegen de bodem
terwijl een ander heel brutaal en uiterst koket

pronkt met een verderfelijke lengte alsof tegen de moeder de
tong wordt uitgestoken. Zij draagt alleen maar zwart.

because poetry and music, yes, they dance so intimately!

Onze eerste Reuring-speciaal van dit jaar!

because poetry stirs up the sleeping spirit!

in de Parkzaal (boven) ipv de Aikemazaal!

zo voelbaar

Vergeten dat je het kunt. Niet toelaten dat het kan.
Schoksgewijs de beelden, het

gemis van langzame duur, trekkend en zeurend.
Opeens een struikelende haast, door

willen praten terwijl hij weg is, hem tegen de muur
willen duwen om hem te doen luisteren,

te laten zien, te laten voelen, niet opnieuw te laten gaan.
Tezelfdertijd hem nooit meer te willen.

Altijd veel meer te doen. Maar muziek door de open
deuren naar boven toe walsend, naar

buiten, naar buiten, door alles heen in ons lijf terecht
komend en ons bewegend, kleren

op de traptreden, buiten adem het buitelen over de
afgegooide lakens. Die gretigheid.

de kleur van de deuren, 21 februari 2017
opgenomen in
tegen het vergeten en voor de behoedzaamheid
(selectie rond de liefde), 
IndeKnipscheer
oktober 2018

haar rug draait zich eindelijk

Ik dacht dat je naast me zou gaan zitten, met dat glunderend
gebaar van een opgetogen kind, me zou vragen wie dat allemaal
waren, al die mensen die zo zorgvuldig

op een rij gingen zitten, en waarom. Dat je me aan zou stoten
met een bungelende voet, ze waren veel te groot om ze rustig
te houden, zodra de muziek zou gaan spelen,

waar kwam het geluid vandaan, en je dan om zou draaien en
naar boven zou kijken waar een koor bijna van een balustrade
kieperde en probeerde gelijkstemmig te zijn,

het lukte net niet helemaal, of je zou je hand even op mijn knie
leggen, ik wiebelde misschien uit lichte ergernis. Je zou er gewoon
de hele tijd zijn, zo voelbaar aanwezig en niet,

zoals nu, tussen een erewacht naar buiten gedragen, meteen het
commentaar krijgen dat je zoveel geldingsdrang had en best wel
moeilijk was soms in de omgang, hoe lang kende ik hem?

En ik wou zeggen, lang genoeg of in ieder geval, niet zoals jullie
hem kennen, want dat is wat je denkt als iemand vertrekt die je
nooit eerder uitgezwaaid hebt, alleen binnengehaald.

en dan dat van die liefde

Amsterdam ligt even in Amerika, dan roept mijn kleinzoon
giechelend vanuit zijn moeders armen nee en

Nederland, onze hoofdstad wordt de zijne en de hele avond
is er alleen dat geweldige nieuws, alle gezinsleden

bellen elkaar en buitelen over elkaar heen en verzinnen lange
tafels waaraan we eten en feesten,

kleffe logeerpartijen, eindeloze voorleesbeurten, aanraken
vooral, het ruiken en voelen van diegenen waar

we het meest van houden. Nieuws gepresenteerd door een
vrolijk kind wordt zoveel groter dan welk

bericht daarvoor. In zijn handje een favoriete auto die door
de lucht zoeft en alvast op mijn schoot belandt,

dansend de haren van zijn moeder die jaren hiervoor uit de
straat galoppeerden, haar rug draait zich eindelijk.

vier honden en hun baasjes

Herinneringen zijn honden die wild door elkaar rennen, blaffend en hijgend. Onderweg verliezen ze een poot, of een oor. Ze veranderen van kleur en van ras. Ze veranderen in katten, of in glanzend gelakte trapauto’s. Ze schieten weg en komen terug als je er het minst op verdacht bent. Terwijl je ze weer begroet ben je er heilig van overtuigd dat ze niet veranderd zijn.

uit Kind van de verzorgingsstaat, opgroeien in een tijdloos paradijs, Rob van Essen

vier honden en hun baasjes

Om dat te doen omdat je zoveel van hem hield: altijd luisteren
naar wat hij zei, kinderen let op roepend, al die

jaren onthouden wat hij noemde zodat je nu, aan het eind van dit
lange leven, kunt vertellen wat dat was – waar

hij woonde, werkte, naar school ging, hoe hij liep van huis naar
de zaak, wat hij deed en waarom hoewel je

het nooit precies begreep, wat hij spaarde, welke merken hij
aanschafte en hoe zijn familie in elkaar zat en

misschien ook wel, maar dat wist je eigenlijk niet zeker want
waar bleek dat uit, hoeveel hij van je hield.

En dan in de groep waarin je luisterde naar een verhaal waarin
al die feiten terugkwamen je vinger op te steken of

gewoon op tafel te roffelen en te vertellen dat jij ook omdat en
dan dat van die liefde die daarvoor gezorgd had.

« Oudere berichten

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑