Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 18 november 2018

stippen die sprongen

“De zonovergoten achterzijde, onzichtbaar voor voorbijgangers, was gehuld in een mantel van blauweregen vermengd met trompetbloemen die zwaar leunde op het versleten ijzeren raamwerk, in het midden doorboog als een hangmat en zijn schaduw wierp op een klein betegeld terras en de drempel van de salon….Heeft het zin met povere woorden de rest te beschrijven? Wie heeft er iets aan mijn bespiegelingen over de herfstpracht van de rode slingers van de wingerd die onder zijn eigen gewicht bezweek en zich in zijn val vastklampte aan de armen van een den? De zware seringen waarvan de dichte bloemtrossen – blauw in de schaduw, purper in de zon – snel verwelkten, gesmoord door hun eigen weelderigheid, deze seringen die al zo lang dood zijn, kan ik niet opnieuw naar het licht laten klimmen, en al evenmin naar de huiveringwekkende clematis die afwisselend zilver, loodgrijs of kwikkleurig werd gekleurd, met vlijmscherpe stukjes amethist en venijnig spitse saffieren, door een bepaald blauw raampje in het tuinhuis achterin.
Huis en tuin leven nog, ik weet het wel, maar wat doet het ertoe als de magie ze heeft verlaten, als het geheim verdwenen is dat een toegang was tot een wereld – licht, geuren, harmonie tussen bomen en vogels, gemurmel van door de dood verstomde mensenstemmen – die ik niet langer waard ben…..?”

uit De eerste keer dat ik mijn hoed verloor, Colette gekozen en vertaald door Kiki Coumans

stippen die sprongen

Mijn ergernis aan de geheimen komen uit een fluisterende
moeder die met rode wangen en vinger tegen

haar lippen haar ervaringen deelde in de hoop dat we vanaf
dan de allerbeste vriendjes zouden zijn. Mijn

vader deed hetzelfde maar dan hardop en het liefst tijdens
koude wandelingen met druipende neuzen.

Ik weet dat ik het ook doe. Mijn kinderen hoeven de bundel
niet eens uit het pakpapier te halen, de kast niet

uit te ruimen, ze weten zondermeer wat er speelt. Ook betrap
ik willekeurig anderen op dezelfde wens: smiespelend

willen ze bevriend zijn met de barista, de kunstenaar langszij,
de reiziger zonder bagage, de man van belang,

en alleen maar om die schijnbare gezamenlijkheid die oplost
zodra ze uit beeld zijn en de adem stolt.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑