Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 16 november 2018

met een buiging

Nu weer zichtbaar wordt wanneer de overkant wakker is, gordijnen
opgeschoven tot grote vlakken gelig licht alsof ijs

gesmolten voor gevaar zorgt en schaduwen lijken op door schaatsen
getrokken banen, nu weer duidelijk wordt wie waar

woont en met welke bedoeling, auto’s toegedekt, schatten half op de
stoep, het seizoen reeds aangekondigd geïllustreerd met

kleine snoertjes feestverlichting en half schuddende bolle mannetjes,
nu alleen nog maar de vogels de ruimte vullen vallend

tussen hen en mij en ikzelf te zien ben in de beslagen ruit, voorover
gebogen in aanbidding en uit dwang, alleen nog

te raden valt waar de grond begint en waar de lucht en wie er het
eerst naar de hemel tuimelt, kunnen we niet langer

slechts met kippenvel bedekt en benen iets uit elkaar ons verslag doen
van deze spijtige vertrouwdheid met de wereld.

met een buiging

“‘Wat voor verhaal wilt u horen?’
Ik mompel iets over het vrouwelijke perspectief.
‘Wat is het goede verhaal om u te vertellen?’
Dat heb je wanneer je iemand interviewt: de een neemt de regie over, de ander wil juist regieaanwijzingen, weer een ander begint te duwen en nummer vier vat het op als een biecht. Niemand behandelt je als journalist. Sommigen praten met je alsof je een vriend bent, anderen zien je als een ambtenaar, of als een onbekende in de trein. Ik kijk hoe ze gaat zitten.
‘Ik wil dat u me in uw boek Lena noemt.’
Ze zit te wachten op een bevel dat niet komt.
Ik lach schaapachtig, als een idioot. Dan zet ik de recorder aan.
Interviewen heeft iets van acteren: met mijn ogen wil ik wat zwakker, wat pathetischer overkomen dan ik ben, zodat zij haar verhaal op haar manier vertelt.”

uit This is Londen, Ben Judah, vertaald tot Dit is Londen: leven en dood in een wereldstad, door Henny Corver en Pon Ruiter.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑