Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: maart 2018 (pagina 2 van 5)

de activiteiten van

we gleden over Red Velvet gisteren: Amsterdam, Nieuwe Kerk, Jef Koons, Paleis en paleiswacht, Jos en Jan, Hermitage, lief en leed, Hooligans en ME ), 23 maart 2018

de activiteiten van

De kunsten zijn gered. Wijzelf misschien ook. Je kunt
leven op een punt taart, roze weliswaar, en je langs

keurig opgestelde politieauto’s wurmen met het geschreeuw
van hooligans rondom je en dwars door

massa’s toeristen en een trage trein toch in die donkere en
andere wereld thuiskomen met aan je handen

de buit van de dag. We hebben de foto’s, we hebben de
woorden, we hebben prei en wortel, aardappels

die zo groot hier niet groeien, de boterhammen gespaard,
ons truitje verkeerd om aan, hem in ons lijf.

Je kunt met zoveel minder toe en toch merk je daar pas,
zachte regen onderweg, hoe groot

de honger is en hoe lang je teerde op voorraden die lang
en onbederfelijk in je kasten scholen.

 

een dag uitstel

Ze zegt dat ze best vaak aan mij denkt, zo in het
voorbijgaan van de klanten langs haar loket, die
ene waarvan ze precies begrijpt waarom,

nou ja en waarmee ze dan iets deelt, meer dan de
vereiste papieren en gegevens, en hoe ze dan net
iets meer achteroverleunt en hoopt

op koffie die langskomt, goed heet en met extra
suiker waarna ze op het scherm nog eens controle
houdt op het leven en de activiteiten van

en een beetje jaloers op de vrijheid is en een beetje
bezorgd ook over die situatie en hoopt op het beste,
ook voor haarzelf en dan, veel later, als

ze thuis is en de was draait en haar kind slaapt en
alleen de apparaten reageren op haar zachte toets,
verzint zij zich kunstwerken en boeken

en levens en mannen die blijven en geluk en volle
koelkasten en een beetje aardige collega en een jurk
waarin tien pond minder, lente brengt.

honderd keer

Aan het eind van het verhaal vertel ik wat er echt
gebeurde en ik houd de omslag waarop

zijn foto omhoog en langzaam langs hun gezichten.
Het jongetje dat donker en serieus

en met zijn handen voor zich op het schooltafeltje
naar de fotograaf kijkt en daarstraks nog

in een driedelig pak, grijs met smal wit streepje en
voor een rijksdaalder bij de kringloop gekocht,

onherkenbaar voor zijn ouders was, langs ons liep,
trots op de vondst waarmee hij een dag langer,

een dag uitstel verkreeg, daarna zijn hemdsmouwen
opstroopte, nog even keek naar het haar

dat eindelijk groeide, zwart, zoals hij, als kind had
gewenst, en toen de lus aanhaalde, strak

van de bijgeleverde stropdas, oranje gestreept, die
gratis uit de linker jaszak had gebungeld.

 

(in de voorleesgroep huilt mevrouw B. sowieso elke keer waarna zij mij
bedankt, met twee handen, en zegt zo genoten te hebben)

op zich wel een bijzonder toeval

Interview met de meisjes Arns

Op zich wel een bijzonder toeval

voetstappen holden nog na

Heeft het zin op te schrijven wat al beleefd is, heeft
het nut te herhalen wat je net nog deed, honderd

keer zijn afwezigheid op te merken, zeven keer zeven
om de kerk te lopen, koffers uit te pakken, aan

je hand het jengelend kind, deuren half in de scharnieren,
waarom zou het geluid opnieuw gedragen

moeten worden, de verwijtende stem, de gil, het zachte
bonzen, de klop van je hart, je voorkeur voor

koosnaampjes en o verzin mij nog eens welk woord je
voor mij over had, waarom ook

wil je nu per se je ogen open houden en probeer je netjes
te schrijven, de letters in het schoolschrift

terwijl zij dansend en springend, hangend ook aan de
regel, al voorgedrukt zijn en zwart?

weet je nog hoe

Opnieuw lag ik op mijn knieën en voor hem en opnieuw
vroeg hij zich af wat ik deed en hoewel hij zich

niet zou verzetten, hoe kon hij ook, hij was verdwenen
door de zijdeur, voetstappen holden nog na,

en even warm was als altijd, zijn hand alleen niet door
mijn haren of even op de schouder als een

uitgestelde klop, zijn vingers niet hakend in mijn hals en
nergens meer de kracht dan uit zijn lendenen,

het gezicht niet langer de grimas van pijn die ik nooit zo
begreep of hoe dood aan hetzelfde gekoppeld werd,

ik, daar, zo nederig gebukt, dacht hij alleen aan hoe hij
met goed fatsoen zijn oponthoud zou

kunnen verklaren aan de eerste belanghebbende partij die
toevallig niet meer zo ver haar mond openen kon.

weet je nog hoe

Het was een oorlog der liefde, een manier om boven het vlees uit te stijgen, om de grens van het tastbare te overschrijden. Het gijpen, draaien, vasthouden was allemaal bedoeld om iets te bereiken dat niet gegrepen, gedraaid, vastgehouden kon worden .

Marilyn French, uit The Bleeding Heart,
vertaald tot Het bloedend hart door Molly van Gelder

zij verschijnt in het najaar

Ze verwachten geen nieuws en een beetje seks kan geen
kwaad, menen zij, integendeel zelfs. Het gaat

niet om een bepaald persoon, denken zij en geheimen kan
ik sowieso niet bewaren en opstootjes,

plagerijen, uit de hand gelopen ervaringen herkennen ze
zonder ze te lezen. En het scheelt, voeg ik

toe, dat er een andere achternaam is en welke collega van
hen kent nu literatuur en weet je nog hoe

en dan buitelen lijven, woorden, jaren over elkaar heen, we
toosten op alle behaalde successen en zij betalen,

hoe dan ook. Ze leggen hun melkwitte armen over mijn
oude plooien en lopen met jas los een

andere kant op, zeg het als je thuis bent, en mijn hakken
tikken elke angst weg, er is immers niets nieuw.

zij is al binnen

Uitgeverij In de Knipscheer koos voor de 63 gedichten over de liefde, die ik onder de werktitel ‘Ik wil de zachtheid van het alledaagse‘ bij elkaar voegde (juli 2017). Zij verschijnt in het najaar.

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑