Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 16 februari 2019

vage bijgeluiden

Zoals mijn moeder in mijn dagboek kon lezen, verregaande
conclusies trok uit mijn gevoeligheden, zo

kunnen mijn kinderen, op datum zelfs, mijn staat van zijn
illustreren met de afleveringen van dit blog.

Kon ik een nieuwe schuilplaats vinden voor haar onrust, zij
weten waar ze me zoeken moeten, kon zij

als tegenmaatregel de frutsels op mijn vensterbank een centimeter
verschuiven, deze verklaren simpelweg niets

te begrijpen. Nu komen ze bijna nooit hier langs maar zoals ze
een bepaald muziekstuk in herinnering brengen met

een bepaalde game, doen ze dat bij een woord en een man, kruipen
tussen mij en de ongelukkige bezoeker, trekken

wat narrig aan zijn lijf en sommeren boze geesten tot verlaten.
Zo heb ik vaker aan hen gedacht dan aan menig ander.

vage bijgeluiden

(………) de enige reis waarvan je niet altijd met lege handen terugkomt, is in jezelf. Want in jezelf zijn geen grenzen en is geen douane, je kunt zelfs bij de verste sterren komen Of door plaatsen lopen die niet meer bestaan, bij mensen op bezoek gaan die niet meer bestaan. Je kunt zelfs naar plaatsen gaan die nooit bestaan hebben, en misschien nooit hebben kunnen bestaan, maar waar ik het prettig vind.

Amos Oz, uit Een verhaal van liefde en duisternis, vertaald uit het Hebreeuws door Hilde Pach

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑