Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 31 december 2018

2018 jaaroverzicht

dat een voormalige dichteres des vaderlands
net doet of het stellen van vragen poëzie is
en dat kunstje ook eindeloos herhaalt als ze optreedt

dat de poule des doods lekker aangevuld is dit jaar
ja dat krijg je er van als je over lijken gaat
en dat al die gortdroge jaaroverzichten mij de keel uithangen

dat dichters wel 88 teentjes hebben waarop je kunt trappen
dat ik het nog steeds erg leuk vind om op 88 teentjes te trappen

dat die protestants gristelijke zedenpreekster met die rare ogen
zeker niet de slimste mens was

dat je alles wel poëzie kunt noemen
als je er maar vragen bij stelt

dat Alja Spaan de meest indrukwekkende bundel schreef in 2018
over dat niets – onontkoombare existentiële niets
dat er ook met niets te leven valt

dat we 2018 nemen zoals het is
en het verlaten
maar nooit verlaten van wat was

(c) pom wolff

losgeraakte delen

Iemand die niet vertelt, zegt hij, heeft niemand om tegen te
praten maar zo is het niet. Hij heeft niemand die

luistert. Ik had over de graven willen vertellen en de stem 
die zegt gekend te zijn door Hem, zijn naam in

de palm van die hand, het ijle lied dat over de eerste keer
zingt en hoe ze dat nooit vergeten is, de tranen

van de dochter die wacht tot haar superpappa weer opstaat,
ik had over de akkers willen fluisteren waarover

diepe geulen getrokken werden en zij die zich bogen om de
zaden daarin te stoppen, behoedzaam en voor

later, ik had mezelf willen beschrijven met dat alles en hij
zou me gekend hebben maar ik zei niets; ach dat,

zei hij, weet je natuurlijk al, je kent me het beste en hij sprong
over geul en graf en was het zingen en bukken verleerd.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑