Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 21 december 2018

tot hij weer bij zichzelf uitkwam

Neem nooit een dichter, m’n dochter.
Zo een met een dichterskop,
zo eentje met lange haren,
zo een op een zolderkamer,
zo een wordt er ook met de jaren
niet monogamer op….

Wat jij in hem liefhebt, dochter,
staat al in zijn bundeltje Donkere sneeuw.
Daarin staat al het verhevene.
De rest krijg je ’s morgens bij zevenen
thuis. Als een meeuw.

Neem liever de kruidenier, dochter.
Want alle tederheid die bij hem
uitstijgt boven de kersenjam
en boven de kleine zakjes blauw,
dochter, is altijd voor jou.

Annie M.G. Schmidt, Raad,
uit Weer of geen weer 1954 en meer

tot hij weer bij zichzelf uitkwam

Heeft u wel eens een dichter bemind op een andere wijze dan
na het wakker worden haar tot u te nemen, haar

van boekenplank tot schoot, van dicht naar open, van nieuw
naar beduimeld, tot u te nemen? Heeft u haar

vergeven en geciteerd, gevouwen en uitgescheurd, bekrast
en bevlekt maar ook onder u genomen, gekeerd,

geschud, gekust alsof zij opnieuw tot leven moest komen en
daarbij gewenst dat haar verzen alleen maar voor

u zouden zijn? Dat zij haar mond open zou doen en zou gaan
zingen bijvoorbeeld en u de regels en niet

alleen die verbuigingen zou herkennen als eerste pagina van
haar oeuvre zodat u zou bedelen om haar signatuur

ergens op uw welwillend lijf? Uw minnaar horen voordragen
dat de wereld wacht op u en u alleen?

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑