Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 19 november 2018

ze weten zondermeer wat er speelt

Bij de huizen die ik passeer, zie ik mijn eigen adem nog kringelen
uit het badkamerraampje samen met de rook uit het

gestookte hout, de stoom van het troostende bad, de warmte van
een levenslange liefde; de geluiden uit de keuken

klinken nog, de geuren hangen blijvend in de voegen alsook de
misverstanden, verwijten, wensen, het speeksel, zaad,

het tranenvocht. Opgenomen door de tijd geeft ze nu pas betekenis
aan al die landverhuizingen, constructies, medestanders,

deze herinnering alsof het gisteren was. Tegelijk met het orgelspel
uit de kerk die ik passeer, hoor ik deuren slaan, het

getrippel van kattenpoten op de trap, de claxon van mijn vader als
teken van vertrek, vragen uit een naburig huis.

Er is een kind dat buiten wil spelen. Ook zie ik mezelf vergeefs
aanbellen bij mijn eigen voordeur om te smeken of zij mag.

ze weten zondermeer wat er speelt

“Maar is een autobiografische tekst niet per definitie subjectief, ook als het om memoires, dagboeken en brieven gaat? Het is een illusie dat je je situaties feitelijk en objectief kunt herinneren, en het opschrijven van een herinnering impliceert altijd selectie en vervorming, het is per definitie een creatieve daad.
Dagboeken bevatten een subjectieve weergave van gebeurtenissen, en schrijversbrieven zijn niet zelden met de mogelijkheid van publicatie in het achterhoofd geschreven.
Colette is overigens de eerste om toe te geven dat ze gebeurtenissen naar haar hand zet – omwille van de literatuur. Wat echt is gebeurd, is minder belangrijk dan hoe zij het wil láten zien. ‘Kunst is liegen, en het is dankzij de leugen dat mijn boeken bestaan.’”

uit De eerste keer dat ik mijn hoed verloor, Colette gekozen en vertaald door Kiki Coumans

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑