Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 11 november 2018

straight up

 

There’s that nothing. Still lying halfway in my bed
the middle, hidden under the sheets, it

still sitting at my table, to my right, yet lingering
around me taking my hand, it

comes journeying past me. Sometimes I can pierce it, it
splitting apart like a small arrow through

a heart that lengthens, now and then overtaking me, weighty
and difficult it then lies upon me, just as he does.

Often it’s also the mist between the meadows and the calm
water, I must cycle to warm myself,

the villages not automatically entwining, just as often
it’s a dead end street in this

city. A dead dog underneath the tree, black in the
corner of my eye, a line from a psalm, something from the past.

 

vertaling Helle van Aardeberg van het gedicht rechtop

een wijzend jongenshandje

Een dichter zegt in dezelfde vloeiende beweging te zitten die
vanuit mijn hand als een dwarrelend herfstblad de

weg naar beneden vervolgt, eerst nog even omhooggaat en
dan rond de stam blijft liggen. Terwijl ik nadenk over

dat liggen, niet over dat trage vallen, is er een ander die nu
wel eens in het echt wilde zien hoe ik dat deed.

Wat, vraag ik me af. Heeft het een naam die vorm? Is er een
verklaring of reden zoals er een verontschuldiging

volgt? Het is het seizoen, het zijn de kleuren, het is dezelfde
wind die overal waait, het is het op hakken

balanceren tegen mijn bezoekers, de een zoent, de ander trekt
aan mijn haren, iemand duwt tegen mijn schouder,

er wil iemand een bewijs, een handtekening, een glas tegen
het mijne terwijl ik het natte gras voel en een lichte kou.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑