Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 25 februari 2018

zijn medestander

Als je op je leven terugkijkt, zijn er dan plaatsen waarop je de vinger kunt leggen, zoals kruispunten op een plattegrond, of een punt van studie bij Shakespeare, waar je kunt zeggen: ‘Daar! Dat is het punt waar alles veranderde, het woord waarom alles draaide!’
Ik vind dat moeilijk. Ik voel me als een krankzinnige. Ik loop mijn huurkamer rond, een lullig krot vol ditjes en datjes van overgeschoten meubelstukken van de huisbaas en een paar stervende planten op de vensterbanken. Ik praat tegen mijzelf, mijzelf, mijzelf. Nu ben ik bijdehand genoeg om vrij goed een dialoog aan de gang te houden, maar het probleem is dat er geen weerwoord is, geen andere stem dan de mijne ik wil een andere waarheid horen, maar het moet wel een waarheid zijn. Ik praat tegen de planten, maar zij verschrompelen en gaan dood. Ik had graag gewild dat mijn leven een kunstwerk zou worden, maar als ik ernaar tracht te kijken, zwelt en krimpt het als de wanden in een koortsvisioen.

Marilyn French, uit: The women’s room, III, hoofdstuk 2 (vertaald tot De nieuwe fase en later in Ruimte voor vrouwen)

zijn medestander

Er zijn geen impertinente vragen, ik geef alleen geen
antwoord dan in het schrijven. Er zijn

geen bewijzen, alleen directe aanleidingen tussen mijn
regels. Er zijn alleen maar daar

vermoedens. Het gekonkel is tussen de lezers, mijn
geweten en mijn gedrag, het is immers aan

mij of ik op sta of niet. Ik hurk nog altijd voor zijn graf,
in haast het slaan van het kruis, het vegen van

de bloembladeren, het knikje naar de aarde. Ik praat in
rust tegen haar, zon schijnt, zeg ik of hoe

mijn gezin zich uitbreidt of dat het dan eindelijk toch
gelukt is, dit schrijven, hij

luistert mee, maakt een grapje, verontschuldigt zich en
toch, zegt hij, is alles altijd voor hem geweest.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑