Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 26 juli 2017

hoe jammer het is van die broodjes

In den beginne, in betere tijden, was het woord. Ik sta altijd versteld van de kracht van de taal zelf. Zonder het vermogen woorden in het hoofd te vormen, die niet alleen staan voor voorwerpen, niet alleen voor stokken en stenen, maar voor ideeën, begrippen, patronen in de emoties, de opvatting van wat wij zijn, hoe we ons verhouden tot het universum, zijn wij niets. Taal, daar ben ik van overtuigd, is denken. Ik schrijf veel, meer dan de meeste andere schrijvers, en ik doe het al lang, uiteindelijk gaat de taal vooraf aan het denken. Je tast niet meer naar woorden om een gedachtenpatroon uit te drukken, om de woorden uit het hoofd te krijgen – we gaan er maar van uit dat dit alles zich in het hoofd afspeelt – en op papier te zetten. De woorden beginnen aan te stromen via de pen, voor de gedachten zelf uit. Expressie is niet meer het probleem: niet hoe je schrijft, maar waarom je schrijft, wordt de vraag;

Fay Weldon, uit: Echte dames lunchen niet, over: God en de creatieve verbeelding
vertaling Dorien Veldhuizen

hoe jammer het is van die broodjes  

Zij verweet hem het schrijven. Ze nam hem het
gemak kwalijk waarmee hij zogenaamde

feiten overdreef en als het niet echt was gebeurd,
mocht hij het niet zeggen. Aan

de andere kant gaf ze hem de schuld van alles
dat er plaatsvond, dan zweeg hij.

Zijn schrijven was als al het schrijven een stille
wens tot communiceren, geen eerbaar

beroep misschien en de waarheid een selectieve
greep uit de wereld. De vier

zinnen die zij maakte waren heel behoedzame
pogingen, al kon je de inhoud

zingen en daarbij, van het ene op het andere been
gezet, tot over de landsgrens komen.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑