Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 3 juli 2017

dat zachte lijf dat naar binnen wilde

Dat komen en gaan, dat tersluiks nog even meepikken van
opgestapelde traktaties, dat warm na garen in

de boodschappentas, de bus die zich slingert door de dorpen,
dat verzamelpunt, dat torsen van haar inhoud, dat

vol eigen interpretaties, dat nieuwe resultaat, dat vrijgevig
gedrag, de schoenen vol zand, dat zomaar

opnieuw verteren, 38 zegt de mevrouw voor mij, dat oordelen,
dat vertrekpunt, groepjes koeien in

het weiland achter de bomen, die naam, dat nog even zeggen,
dat uitleggen van de toekomst, dat bewust van

niets zijn, dat, ik wist dat het er veel waren, zegt zij terwijl
zij zich omdraait, maar 38! en dan nu, dat

terugzetten, dat plakkerige gevoel tussen, niet tot honderd
komen, niet tot tien, tot mezelf misschien.

dat zachte lijf dat naar binnen wilde

“Onder onze eerbiedwaardige poëziecritici bestaat de opvatting dat poëzie nergens toe dient. Voor de kunsten in brede zin is dat absoluut waar. Juist die nutteloosheid onderscheidt ze van alles in ons leven wat altijd ergens voor nodig lijkt. Heerlijke ongebondenheid. De kunsten hebben bestaansrecht zonder de plicht hun aanwezigheid te legitimeren. Schoonheid en waarheid verdedigen zich niet tegen lelijkheid en leugens. Hun kracht is hun bestaansrecht.”

Anne Vegter (over het vertrekpunt voor het samenstellen van de bloemlezing) ‘Je bent mijn liefste woord’.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑