Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 20 mei 2019

we gunnen haar ook wat

“Zijn vader had gelijk. Eindes zijn allemaal hetzelfde, alles eindigt op dezelfde plek. Je verblijft liever in een mooie kamer, de kamer waarvan je nu vaak droomt, een kubus binnen in een kubus. Vanuit de bovenste en onderste hoeken van de kolossale ur-kubus zijn kabels gespannen naar de hoeken van de kleinere kubus. Hier hangt het: een kistje binnen in een kist. Je houdt de deur dicht. Buiten de drempel, weet je, valt de vloer weg. Geen trappen die erheen leiden. Niets wat de vloer ondersteunt. Als je in de duizelingwekkende diepte zou kijken, weet je dat de keldertrappen daar ver beneden in het donker verdwijnen. Als je naar boven zou kijken, flitsen daar duiven door kolommen licht. Elders, tuimelende balken en vloeren. Merkwaardig hoe dicht die twee dingen bij elkaar liggen: het perfecte en het abjecte, de kamer en de verwoeste ruimte. Hierbinnen, op de zware eikenhouten tafel, staan gele veldbloemen. In de hoek staat een ridderharnas waar je in zou kunnen klimmen. Door de muren heen hoor je de duiven en, nauwelijks hoorbaar daarachter, een ondertoon die je eruit kunt snijden als je je oor goed instelt, het geblaf uit de dorre ingewanden van de hond. “

S.J. Naudé, Een meester uit Duitsland, uit Alfabet van die voëls,
vertaald tot Het vogelalfabet door Karina van Snaten en Martine Vosmaer

we gunnen haar ook wat

De enige verte hier zit in de lucht, net voorbij de kastanjebomen
die versierd met pilaren zwaar in elkaar vallen,

het kruispunt van straten en de vieze rode daken en op sommige
ochtenden, zoals deze vandaag, alleen in

de opgevulde driehoekjes met grijs, een ondoorzichtige zwaarte.
Was het een kindertekening geweest of een

droedel langs de kantlijn, dan was er een zon toegevoegd, stralen
tot op de grond, een bliksemflits wellicht en zeker

een konijn in het gras, een familie in een auto, een omgekeerde
vuilnisbak en ganzen dwars over de weg of

dat alles door elkaar, de tekenhand is gul met haar verzinsels. Daar
lag het uitzicht tussen de wortels van

de bomen, krioelende beesten met de buit van de dag, druppende
struiken en bladeren die bogen, de tuin groter dan ooit.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑