Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 28 januari 2019

kinderen stonden stil

’Doelen bereikt – ja. Maar zonder voldoening, Friedrich. In het begin duurde de roes over een nieuw succes maanden. Maar geleidelijk is die vluchtiger geworden – weken, toen dagen, uren zelfs – en nu vervliegt het gevoel zo snel dat het niet eens meer in mijn huid dringt. Ik geloof nu dat mijn doelen bedriegers waren – zij waren niet de werkelijk bestemming van de oneindig veelbelovende knaap . Vaak voel ik me gedesoriënteerd: de oude doelen werken niet meer en ik ben de gave kwijt om nieuwe te bedenken. Als ik bedenk hoe mijn leven is verlopen voel ik me verraden of bedrogen, alsof er een hemelse grap met me is uitgehaald, alsof ik mijn hele leven heb verprutst met dansen op de verkeerde melodie.’
‘De verkeerde melodie?’
‘De melodie van de oneindig veelbelovende knaap – de melodie ik mijn hele leven heb geneuried!’
‘Het was de juiste melodie, Josef, maar de verkeerde dans!’

Irvin D. Yalom, uit: When Nietzsche Wept
vertaald tot Nietzsches Tranen door Else Hoog

kinderen stonden stil

Pas in de boomhut, licht tussen de zwaar buigende takken, krakend
en heen en weer schommelend alsof we hard rennend

van de ene hoek naar de andere springen, is er een evenwicht dat
tussen de ene gedachte en de andere spant, een

tevredenheid met de woorden van een derde en die van onszelf,
geneurie onder de muziek door dat ijl en hoog

bijna in gesprek gaat met ons. Eerst het voedsel, de flakkerende
kaars, het verstommen van alle eerdere geluiden dan

die van de wind, het spookdonkere en glanzende oppervlak door
de natte ramen, een klok die slaat, dan dat

wiegen dat bijkans spel is. Alles vervangt je tussenkomst en de
behoefte dat je ingrijpen zou, er is niets dat we

niet eerder zagen. Het bladerdek een constructie die niet bedacht
is maar toch werkt evenals de stammen die ons dragen.

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑