Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Dag: 26 oktober 2018

schuilend zich aftekenen in het scherm

Kun je op de sociale media het einde aankondigen en
vervolgens, na een aantal weken, zeggen dat je

je bedacht hebt, je blijft nog even, het valt eigenlijk best
wel mee, wat een geweldige steun van je

vrienden en ook is er een nieuw medicijn ontdekt dat er
eigenlijk al wel was maar nu toegesneden op

je mankerend lijf, hoera kortom voor de wetenschap en
de wereld en alle mensen erop inclusief jij, en

hoe dan te reageren? Zeg je daarna welkom terug, hulde
en respect zoals je dat deed bij de eerdere

afkondiging, wijs je op de onmogelijkheid uit welke media
dan ook geschrapt te worden en tel je

de oude flessen die rinkelend op het balkon het wankel
evenwicht bewaren in je haperend brein?

schuilend zich aftekenen in het scherm

‘Ze pleegde drie keer exact hetzelfde telefoontje. Je mag het tegen niemand zeggen, daar begon het steeds mee. Je mag het tegen niemand zeggen. Ze zei het niet, ze fluisterde het niet, ze schreeuwde het. Tegen niemand zeggen. Het moet een verrassing blijven. Ze herhaalde dit in alle drie de gesprekken toch zeker wel een keer of vijf.
‘Niemand mag het weten!’ gilde ze door de coupé.
Het was obsceen, niet te tolereren, het was grotesk. Het kwam in de buurt van mijn literair program, van wat ik wil op papier. De hele wereld ongevraagd penetreren met iets wat niet doorverteld mag worden.’

uit Genoeg nu over mij, Marja Pruis

© 2019 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑