Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 18 juli 2018

jij zei niets

‘Maar genoeg over deze prietpraat over interviews en sofisterijen. Wat was dit dan precies, deze waarheidsgetrouwheid? Ze wilden altijd graag ook nog de uitleg uitgelegd krijgen! En elke schrijver die ook maar een beetje spiritueel is, zou hun maar wat wijs maken, wat plagen ze om de tuin leiden. Was dat niet zonneklaar? Het ging erom dat je trouw was aan het leven zelf, het ging erom dat je, al zou het je nooit lukken, de essentie te pakken kreeg van wat het betekent om te leven. Het ging om het vinden van een taal. En het ging om trouw zijn aan de realiteit, het ene was slechts een gevolg van het andere, dat veel dingen in het leven – o, zo veel meer dan we denken – helemaal niet verklaard kunnen worden.’

Interview: Graham Swift over het succes van Moeders Zondag

Graham Swift, uit: Mothering Sunday: a romance,
vertaald tot Moeders zondag door Irving Pardoen

jij zei niets

‘Ze zou schrijver worden en zou – doordat ze schrijver was, ofwel door datgene waardoor ze schrijver had willen worden – zich telkens weer overvallen voelen door de veranderlijkheid van woorden. Een woord was geen ding, nee. Een ding was geen woord. Maar op een of andere manier waren die twee – dingen – aan elkaar gekoppeld. Was alles dan nog maar één groot verzinsel? Woorden waren als een onzichtbare huid die al het bestaande omhulde en er realiteit aan verleende. Toch kon je niet zeggen dat de wereld er niet zou zijn, niet werkelijk zou bestaan als je de woorden afschafte. In het beste geval leek het erop dat de dingen de woorden kunnen heiligen die hen van elkaar onderscheidden, en dat woorden alles kunnen heiligen. (Maar deze dingen zou ze in interviews nooit zeggen)’

Graham Swift, uit: Mothering Sunday: a romance,
vertaald tot Moeders zondag door Irving Pardoen

jij zei niets

Zoals je dat bij foto’s doet: op zoek gaan naar afwijkende
details, subtiele veranderingen, verschuivingen in

jezelf zoals je daar lachend voor je staat; zoals je dat bij
brieven doet, het lint lostrekt en de jaren schudt,

nog onder de postzegel kijkt of het handschrift met dat
van nu vergelijkt, de inhoud uitvouwt, glad

strijkt misschien; zoals je dat bij jezelf doet terwijl je in
de spiegel kijkt, een wenkbrauw probeert te

laten duiden, wangen intrekt, van opzij een schaduw over
je neusvleugel, met twee vingers de

losse huid jonger trekt, zo misschien verzoek ik je dat alles
te herschrijven: een steen op het bijna weg fladderend

vel, inktvlekken aan de zijkant van je rechterwijsvinger,
eelt op je ziel, duidelijk zichtbaar je moeite.

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑