Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Categorie: werk (pagina 1 van 28)

hij kan zomaar zich vermaken

Het zijn vooral de vrouwen, daar maar waar dan ook,
die exemplarisch zijn voor het zich afgespeelde

leven, hoezeer ik me ook de mannen fantaseer, en niet
alleen in hun aanwezigheid overal elders maar

ook in hun fragmenten die geschreven lijken om te
worden gelezen en te blijven staan door

alle tijden heen. We zouden moeten tellen, zegt de een,
hoeveel mannen er zijn die een dagboek houden

of de tijden waarop zij schrijven maar het is een man
die later vraagt of we de handen omhoog willen

steken bij een bevestigend antwoord. Ook daar moeders
die het dagboek vinden, ook daar de

geheimplaats ontrafeld, ook daar het slot op de mond om
eerst pas later het ons te vertellen: die geleefde tijd.

het verschil

Als ik nog eens de kans krijg, zegt de vrouw naast me op
geheime fluistertoon, moet ik beslist de

zonsondergang in de woestijn bekijken. Ik zeg dat ik een
huismus ben en ik lach wat verontschuldigend.

Ze schuift wat ongemakkelijk heen en weer, ze is nog niet
gewend aan de beslotenheid van het tehuis, de

regels, het feit dat haar man en camper weg zijn, haar huis
verkocht is, haar kinderen, zoals ze zegt, ‘op

safe spelen’, een beetje zoals ik, denk ik. Het is nog maar
een paar maanden geleden dat ze alles bezat.

Ik dacht u laatst op straat te zien, zeg ik haar, het geheim
wordt groter: regelmatig gaat ze terug naar

haar oude straat, ze laat zich toch niet beperken, haar hoofd
is nog goed, de zon, zegt ze, in die woestijn!

En net als ik denk aan dat hoofd, haalt ze een kaart uit haar
tasje, Saoedi-Arabië en xxxxx op de achterkant.

 

(we lazen gisteren weer voor in verzorgingshuis de Kooimeer,
uit de verhalen van huismus Wil Bijlsma)

niets kan ik duidelijker maken dan dat

Ze sperren hun mond open en slingeren inhoudsloze zich
herhalende teksten waartussen slokken zuiver

water in zichzelf en spugen aanmoedigende kreten in de
populaire taal waarbij ze van links naar rechts het

podium denken te vergroten en ook hun aanwezigheid als
ultiem recht en vanzelfsprekendheid, zij

de toekomst, zij het succes, zij het weten terwijl het mij
een voorrecht is daar te zijn, van de ene

voet op de andere balancerend, zachter de stem, betekenis
in de aanwezigheid van donkere schaduw en

licht verlangend naar andere tijden die mij tot daar brachten,
dieper de drang tot het scheppen van

dat thuis dat op onze rug gebonden uitnodigend de ander
verstaat en de doden draagt die zij nog niet kennen.

ter linkerzij

Mevrouw X. houdt van vaste gewoonten, ze zit opnieuw
vlak naast mij en ze is als eerste zodat

haar rollator zijn vaste plek heeft en ze al een tweede kopje
thee heeft alvorens de anderen binnenrollen.

Vandaag zijn ze allemaal te laat, het begon toch pas tegen
drie en mevrouw P. kijkt hoogrood en stralend

mij aan en vraagt of ik weet wat ze nog even deden, ze
leunt tegen haar vriend die altijd met zijn bril

scheef en zijn hoofd scheef reuze onhandig lijkt maar het
misschien niet is, de heren Z. en W. zijn

boos en herhalen elkaar de dood en ziekte van hun vrouw
terwijl de een nog leeft en de ander tegenover

hun zit, hoe was mijn naam ook weer en wat kwam ik doen
maar zodra ik lees horen ze me, ach ja, vroeger!

Mijn vader verzon wel eens een passage, zegt mevrouw W.
en ik sloeg soms wat over, ik ook, zeg ik.

echte familie

voorbereiding voorleesproject voor ouderen, morgen weer in de Kooimeer!
(Wil zou trots op me zijn)

sterren in de richting van het Noorden

Zal ik over een vijfentwintig jaar ook haar toefluisteren
dat ik een aantal bundels heb gemaakt, dat

jonge ding dat midden in de kring mij voorleest totdat
haar wangen net zo rood zijn als de mijne?

Weten hoeveel exemplaren er verkocht zijn en hoe ik
te werk ging en waar de voorbeelden

nog liggen en hoe mijn moeder dat vond en hoe ik over
de inhoud ruziede met mijn mannen? Trekt

iemand dan aan mijn mouwen en dwingt me tot zitten
omdat ik anders voorover tuimel en me

lelijk bezeer en bungelen er dan plastic bloemetjes aan
mijn rollator die mijn nieuwe verkering

mij geplukt heeft? Mijn lief die niet lezen kan meer maar
Baudelaire citeerde in een eerdere gang?

de beesten dood

Lang blijft het gesprek hangen, als de zware geur van
de bloeiende takken die zij me kocht, de

zon versluierd aan een volgende hemel, de gele bladeren
in de stroom die onder mij stilstaat. Een

man spreekt me aan op straat als ik vooroverbuig naar
het water. Lang duurt het voordat ik

mijn beeld scherpstel, ik hoor niet echt wat hij zegt. De
damp is het vacuüm waarin ik me beweeg.

Ik oefen mijn zinnen, alles moet verband houden met
elkaar, de afgeronde vorm wordt pas

later zichtbaar zoals stappen uit en om dit huis altijd
ergens naar toe leiden terwijl ze nauwelijks

zichtbaar zijn. Alleen op hakken tik ik hoorbaar de tijd
weg en stuiven de beesten naar hun hok.

de oude schrijver

De kleine gebruikt heel andere technieken voor hetzelfde:
ook hij vertraagt de tijd of kadert haar in

blokken die dan onderling weer met elkaar spelen, hij laat
zijn hoofdpersonage ten gunste van de

anderen versneld handelen en bewegen zodat alsnog een
goede afloop gegarandeerd wordt en hij

bevriest de medestanders, de monsters, het onheil, zelfs
de regen en hij legt het me omstandig uit terwijl

de voorbeelden uit de literatuur, film en ons leven op tafel
liggen. Ik wil eigenlijk zeggen dat ik iemand

ken die het allemaal uit zichzelf doet en zonder het zich
bewust te zijn maar dan heeft hij me al op

mijn schouders geklopt en me gerustgesteld dat ik heus niet
alles vandaag nog hoef te begrijpen.

 

(The latest demo we worked on, Timestall! Was really cool to work on the latest hardware!)

 

(niet) voor ons bedoeld

Strikt vertrouwelijk – artikel in de VPRO-gids over het dagboekarchief

 

alleen nog het waken

Een Amsterdamse brugwachter, een journalist van een gerenommeerde krant, een schrijfster, een verloren zoon, iemand van 29 en nog 13 anderen genoten met rode wangen van de wijsheden en humor van Annie MG Schmidt’s poëzie.
Vanaf 24 oktober lezen we elke dinsdagmiddag van 14.30-15.30 in verzorgingshuis de Kooimeer.

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑