Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 2 februari 2018

redelijkheid

Dat nieuwe verhaal dat we altijd verzinnen bij gebrek aan
een vervolg terwijl het gewoon het oude is en

de bladzijden doorgenummerd op elkaar volgen, die wending
die we spelen omdat we iets te doen moeten

hebben, niet per se elkaar, dat uitstel van het verscheuren van
ons eigen exemplaar, jij dan,

een voor een op knieën duwend door het open deurtje van de
kachel, gloeiend, en ik dan, vliegtuigen door

het heelal, de maan versluiert zich, het enige licht dat in deze
ochtend op de planken schijnt, koel licht,

blauwig als de aanslag op het ruitje van de kolenkachel waarop
ik vroeger voorzichtig met mijn billen zat, kan

dat, is dat niet weer gewoon een herinnering die niet klopt maar
zo leuk staat, zoals dat jij daar op je hurken zit.

redelijkheid

En de liefde? De vuurtest waarin ik brand. Buitensporig, overvloedig, mateloos, grenzeloos. Uit de risico’s die we nemen komt onze veiligheid voort, niet uit het kleine trieste leven dat zich aan alles vastklampt omdat het niets heeft. Jij bent geen reddingsvlot. Ik ben geen zeeman. Jij bent niet zwak. Ik ben meer dan een sterke arm. Ik wil naar behoren van je houden, je niet kwijtraken in kinderen en dingen. Ik wil naar behoren van je houden, maar om naar behoren van je te kunnen houden zal ik verliefd moeten worden op meer dan de liefde alleen. Ik zal in mijzelf de emotionele overvloed moeten vinden die bij me past om op één plek te kunnen blijven.

Jeanette Winterson, uit: Art & Lies, A Piece for Three Voices and a Bawd, vertaald tot Kunst & Leugens, compositie voor drie stemmen en een lichtekooi, door Gerrit de Blaauw

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑