Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: december 2017 (pagina 2 van 4)

buiten bereik van de Kerstman

Zoals de lucht rood kleurt en verdwijnt in strepen voor
mij, zo tikt hij tegen zijn rood schilderij waaronder

het kruisje van fluweel, een sobere Kerst tenslotte, en
zegt dat het moest, het zat in zijn hoofd en

het was misschien een zware tekst maar hij hield van me
en dus ging hij in mijn werkkamer zitten met

uitzicht op dezelfde lucht en leende mijn pen en scheurde
de kleur groen van het blokje en legde haar

daarna over de tafel zodat ik haar zou vinden en later in
mijn agenda kon plakken en haar zou herlezen,

de bij voorbaat gekende tekst en vrede daaromheen omdat
het om genade ging en het daar de tijd voor

is, dat misschien, en omdat hij dezelfde aantekening maakt
voor zichzelf en haar zingt op de fiets terug naar huis

onder die lucht en langzaam oplossend terwijl het rood nog
nagloeit en zich mengt met al de verf uit zijn penselen.

(voor schilder D.)

ongeordende lichteffecten

Er zijn beduidend meer mensen in de supermarkt op die
ene stille ochtend en allemaal lopen ze te

zoeken naar dat missend ingrediënt dat noodzakelijk is
voor de familiedis later deze maand, het

zijn veelal de mannen die een rondje om wilden, zon
tenslotte, en nu aarzelend op een briefje

kijken en de looproute versperren of zelfs met kinderen
als onbetaalbare hulpjes een familie-uitje

organiseren rond het koffieapparaat. Mijn vader wachtte
die zeldzame keren bij de auto terwijl mijn

moeder voor het eerst van haar leven in een grote winkel
de Franse vruchtjes zocht, zonder papiertje en

zonder oponthoud, een beetje zoals ik altijd winkel: snel,
doelgericht en buiten bereik van de Kerstman.

dat likken aan mijn inkt

“Er was zelfs een tijd dat ik zeker wist dat ik dood wilde, maar nu denk ik dat de pijn niet komt doordat zij niet van jou houden, maar doordat jij niet van hen kunt houden, in ieder geval niet genoeg, niet zoals je zou willen, of zoals je zou moeten. Je kunt honderd brieven schrijven en in elke brief weer vragen waarom altijd alles kapot moet en ondergekotst, maar je zult geen antwoord krijgen. Toen dacht ik nog dat alles anders kon en dat die brieven genoeg zouden zijn om iemand aan je te binden. Misschien kun je niet veel meer doen dan namen verzinnen voor wat er niet is, zodat het makkelijker wordt erover te praten, of tenminste proberen erover te praten. Alleen het gekke is dat ik dacht dat het er wel was. Toen ik al die namen verzon, dacht ik dat ze op weg waren hierheen, en dat ze er altijd zouden zijn. Misschien is ook dat niet belangrijk en heeft die man gelijk die beweerde dat het leven hem had geleerd niet kieskeurig te zijn. Het kan best zijn dat ik die man was, of dat ik het ooit iemand heb horen zeggen, en dat ik toen dacht: Dat wil ik ook zeggen, want zo is het.”

Arnon Grunberg, uit: Blauwe Maandagen, Onder de dennenboom

dat likken aan mijn inkt

De straten hierachter geven ongeordende lichteffecten die
met knallen gepaard de ruiten doen dreunen, een

enkele ster die nu al hoog de weg wijst, twee hertjes voor
een scheef hellende arrenslee, een

knipperend wc-lampje tweehoog en eenzame kinderen die
wachten bij een verdwenen sneeuwpop, vader,

achterneef, auto met kentekens als hun initialen of vuurpijlen
die sissend voortijdig de hemel verlaten.

De buurvrouw klimt ondertussen hijgend met slingers en bal
langs de betonnen treden en laat haar vochtige

warmte achter terwijl Christmas Carrols voor een verkeerde
deur bezorgd worden. De schrijver brengt

voorzichtig een kerstkind thuis en knielt waarbij zij het leven
viert tussen snottebel en open mond en kust.

er was iets met de kleur roze

Dit keer gaat het niet over ontbrekend rijm of missend
begrip, dit keer hoef ik niets uit te leggen of

te verantwoorden, maar ook nu spreekt hij me tegen. Hij
benadrukt de kracht van het woord terwijl ik

wil ontkennen, ik ben te snel, zeg ik en te makkelijk en
misschien bedoel ik wel iets heel anders.

Eigenlijk wil ik er vanaf: van dat woord en die betekenis
omdat de gevolgen me niet aanstaan en zeker

niet dat dubbelvouwen opnieuw op mijn tafel terwijl ik
de randen dan nog vasthoud, dat likken aan

mijn inkt, dat peuteren aan mijn ezelsoren, dat tussen
mijn regels door, maar opeens kent hij me

lang genoeg om te weten dat mijn hand zich vanzelf weer
bekommert om die inhoud van mij.

het

Drie gedichten door naar de volgende Turing-ronde.

het

Nieuw op YouTube mijn (falend) interpunctiebeleid: 

(de presentatie van de bundel De hand de beweging laten maken, Atelier9en40, januari 2012 met Erwin Witteveen, Helle van Aardeberg, Hans van Marwijk, muziek van Lauw en kunst van Karin Roël)

het

Vrouwen vliegen alle kanten op, er lopen er een
aantal over een dijk, er fietsen er drie,

vier door de hoofdstad, er borrelen een paar in een
Italiaans restaurant en ik verzamel nog

kinderen, van werken komt niets. Ik bezoek een
toilet met een spiegeldeur en bewonder

mijn hooggehakte wreef en hoe de broekspijp net
op goede hoogte valt, ik wil haar

op de foto maar zoek niet naar mijn camera en er
was iets met de kleur roze. Misschien

omdat de bezoeker zijn wijn meehad en in het gesprek
vond dat ik het gewoon kon doen: die

afspraak vergeten, uitslapen, bezwijken onder zijn
druk en niet hardop te schreeuwen ’s nachts.

het volgeladen bord

 

Het gaat alleen om het ritme, de tactiek hoe te overleven,
het bezig zijn, het maar niet stilvallen, het maar niet
verliezen van, het is alleen maar wapen tegen

duistere machten, afwezige liefjes, bittere kou, arre moede
en al die vragen hieromtrent, het omvat – ik zie me nog
met handgebaren – heel het leven, het

gaat om misverstand en uiteengereten zeer, herkennen van
een bepaalde melodie, liggen onder hem, in de verte iets
van een vogel, het schateren van

mezelf alsof ik eindelijk de grap onthouden heb, doorverteld
zonder vergissing, herhaling, overslaande stem en misschien
ook gaat het om aandacht, alleen maar om

aandacht, dat er niets vergeefs is, dat er altijd gehoord wordt,
dat er opnieuw en steeds weer vergeven wordt, opkomt,
terugkeert, verwacht wordt, toegedekt wordt zodat het

slapen kan.

tussen ons en het gebaar

(vanmiddag bij het voorleesproject Lola en Sylvia!)

Oudere berichten Nieuwere berichten

© 2018 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑