Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 26 november 2017

een handigheid

Dat je bijna nog verwacht dat hij een grap met je uithaalt,
het deksel van de kist omhoog zal duwen en

zingend uit zal stappen, de verf op het hout nog nat en
stippen die strepen worden, ‘dots’ die dansend

van knop naar handvat lopen met eenzelfde enthousiasme
als waarmee hij leefde en al ons mensen

in en door elkaar liet lopen, kussend, handen strelend, tot
verzoening en vrede en creatie bereid, steeds

maar weer het hoofd in de wolken en hoog op de schouders
elkaar dragend tot daar waar bloemen in het

felste geel tegen een immens groen grasveld afsteken. Hij
zou de eerste zijn die ging plukken. Dat je wist

dat hij glimlachend naar je keek terwijl je op je handen
ging staan en je hoofd verloor of ook je hart.

 

een handigheid

Ik moet gewoon schrijven. Notities maken. Schetsen uittekenen. Materiaal verzamelen waaruit ik iets groters kan samenstellen. Schrijven is de kern van mijn leven. Vanuit die kern bekijk, beleef en ervaar ik al de rest. Zonder die kern ben ik er niet. Heb ik simpelweg geen identiteit. Al die romantische ideeën over zogenaamde muzen en vlagen van inspiratie bestaan niet. Wie mij vandaag met pen en papier in de weer ziet, moet dus niet zeggen dat ik toch al ruimschoots voldoende mooie zinnen geschreven heb. Wie dat zegt of denkt, snapt niet dat ik, als ik zou beslissen om op te houden met schrijven, tegelijkertijd ook beslis om op te houden met leven. De twee werkwoorden gaan volkomen in elkaar op.

Paul de Wispelaere, uit: Schrijvers gaan niet dood, interviews Margot Vanderstraeten.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑