Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 2 november 2017

een passage

Vanwaar die blauwe plekken op uw armen?
    Daar liggen dikwerf schedels die ik troost

Waartoe die schuimkraag op uw dunne lippen?
   Ik wil alleen door wie verdorst gekust.

Hoezo die huidrits in uw dij en kuitspier?
   Opdat wat brak zwelt ademt en weer slinkt

Waarom hebt u dat masker los gesneden?
   De wangen smachtten naar een koele bries.

Wat maakt uw handschrift grillig en onleesbaar?
   De zinnen die het zwachtelt zijn gewond.

Vanwaar die rode vlekken op uw vingers?
   Dat doet een aardvrucht die te schielijk rijpt.

Welk wonder denkt uw offer aan te richten?
   Een heling die verholen liefde wit.

Piet Gerbrandy, uit: Alles te verbergen / Niets te verbergen
(verzamelbundel Harry Vaandrager)

een passage

Mij willen vastleggen op een onverwacht moment is net
zo ongewenst intiem als het mij aanraken na

maanden, de handen over mijn armen of in het haar, en
van eenzelfde brutaliteit als het mij toestaan

mijzelf daar te uiten, de camera loopt, mijn gezicht draait,
ik schuif zelfs mijn lijf buiten beeld en hoor

mezelf zeggen dat hij te laat is, zoals altijd te laat. Niets
kan ik duidelijker maken dan dat. Hij

kent mij niet. Hij kent ons niet. Mij stopzetten op dat ene
moment is hetzelfde als mij ontkennen en

vergeten in al die ogenblikken daarvoor, hij kadert de tijd
en mij alsof het geen kostbaar geschenk is, daar

zweeft mijn hand vertraagd richting zijn hoofd en de klap
is slechts een kriebel in zijn krullen.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑