Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

het getrommel op haar lijf

Er zouden tien mensen op tien verschillende wijzen
omgebracht worden en omdat ik de tiende

was, zag ik de negen andere manieren zonder te weten
hoe mijn einde zou zijn. Gebruik je fantasie

ergens anders voor, zou hij zeggen, maar ik riep om
mijn moeder, ik riep hartverscheurend om

mijn moeder. Ik vluchtte en kwam terecht in de stad
waar mijn kinderen ooit woonden, klauterde

tussen de spijlen van een groen hek, kwam op een veld
met wit uitgeslagen patronen, stal een fiets en

probeerde het station te vinden, sliep later in een bed
waarin ik verstikt raakte in de lakens. Ik

kwam niet thuis. Wakker deed ik de balkondeur open
en verzon hoe ik zweefde naar omlaag.

3 reacties

  1. Dit vind ik een geweldig gedicht qua spanningsopbouw en absurdisme.. Haunting zou ik zeggen en… kwam Chagall daar niet voorbij zweven?

    Lieve groetjes van Elbert

    P.S. Reuring verliep waanzinnig en het was leuk om o.a. Pom Wolff te zien…

  2. Dat kan je wel stellen Alja… 🙂 Ieder met zijn eigen kwaliteiten… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑