Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 27 oktober 2017

murmelende kooswoordjes

Ze probeert iets te herkennen in hem, misschien de
warme handen die om de rand van

het tafeltje ervoor zorgen dat het water in de kan klotst,
de koffie in het kopje stijgt, een lepeltje

zachtjes tikkend haar concentratie verstoort, het is het
tegenovergestelde van toen, er past geen

uitgevouwen lucifersdoosje meer onder de tafelpoot,
hij kan het leven niet keren, ze is bang dat

straks de hele inhoud van de gedekte tafel naar beneden
valt, zijn vingers zijn dik, ze

lijken niets meer te maken te hebben met het getrommel
op haar lijf, hij neuriede daar dan bij maar

aankijken doet hij niet, nu niet, misschien ook wel zijn
ze koud geworden, dood zoals de rest.

murmelende kooswoordjes

Wat wisten jonge mensen toch weinig, dacht ze terwijl ze naast deze man ging liggen, zijn hand op haar schouder, haar arm; o, wat wisten jonge mensen toch weinig. Ze wisten niet dat omvangrijke, oude en rimpelige lijven dezelfde behoeften hadden als hun jonge, stevige lijven; dat de liefde niet achteloos mocht worden weggegooid, alsof het een van de vele stukken taart op een schaal was die telkens rondging. Nee, als de liefde zich aandiende, dan koos je ervoor, of je koos er niet voor. En als haar bordje hoog opgetast was geweest met Henry’s goedheid terwijl zij dat maar lastig had gevonden, zich er kruimel voor kruimel van had ontdaan, dan kwam dat omdat ze niet geweten had wat je hoorde te weten: dat de ene dag na de andere lichtvaardig werd verspild.

uit: Olive Kitteridge, De rivier, door Elizabeth Strout

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑