Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Datum: 17 oktober 2017

op onverklaarbare wijze

op onverklaarbare wijze

Nu nog hef ik een vlag en steek mijn armen in de lucht
en roep ‘Kameraad’. Maar zij was het die zich overgaf.
Want op het slagveld hoorde ik haar stamelend razen
met het accent van haar moeder, gore lettergrepen.

Liefde, sintels en schroot,
water en brood,
liefde, word wakker
en kom uit dat niets gewandeld
dat mij bevriest.

Hugo Claus, X, uit: Nu nog
(Gedichten 1948-1993/ opgenomen in de bloemlezing Je bent mijn liefste woord, Anne Vegter)

op onverklaarbare wijze

Dat we er nog zijn, misschien vieren we dat. De glazen
opgepoetst, het bestek gewreven, de

zomer buiten, de beesten dood. Met hakken zo hoog als
mijn mamma had, het bandje over

de hiel, het vestje teer en met paarlen als knoopjes, het
haar ineengerold en weggestoken, een

zachte blos van bloemenzee en wijn en zon die ondergaat.
Dat we over de toekomst praten terwijl we

alleen het verleden delen, zachte oefeningen in een donker
hol, en zij zoveel duidelijker het plan ontvouwt:

waar ik de wereld op afstand hou en meewarig haar einde
noteer, scherpt zij haar zwaarden en

trekt ten strijde. Mijn zonen zal ze sparen zoals ze hun
moeder bewaart, voor een volgende keer.

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑