Als wij een taart bakken, zitten de keukentegels onder de
boter crème, vinden wij een dag later een klodder

beslag op het balkon, heeft op onverklaarbare wijze inhoud
zich met mijn mond verzoend, is het

glazuur uitgelopen tot in mijn boezem, de felicitatie scheef
op heuphoogte. Toch wegen we sinds kort af, we

doen dat met lepels en half dichtgeknepen ogen waar we
de leesbril bovenop dragen en omdat ons

bestek toevallig wat klein uitvalt, doen we altijd twee, drie
beetjes extra. We ruimen keurig op, snijden

bij en presenteren verontschuldigend maar alles wordt ons
vergeven zodra men proeft. Eigenlijk zou dit

bij alles zo moeten gaan want de methode is hetzelfde alsook
het ongeduld waarmee we het product testen.