Alja Spaan

Now I wish I could write you a melody so plain, That could hold you dear lady from going insane (Bob Dylan, Tombstone Blues)

Maand: oktober 2017 (pagina 1 van 6)

bedrieglijk de stilte

In de gedeelde wereld lijkt het nog een leuk bericht,
iedereen reageert enthousiast, wenst hem

veel plezier, vraagt geen details maar neemt aan dat
alles is volgens wens en plan en wat

zij doet, nou ja, behalve eenzaam zijn, gaat niemand
iets aan. Hoe kleiner het scherm, hoe groter

het verhaal, hij wilde niet echt maar kon niet weigeren,
zij moppert en dreigt, misschien is ze wel

voorgoed vertrokken als hij terugkomt, zouden we niet
maar we zullen niets, veel plezier zeg ik ook

en alles is toch naar jouw idee, nee, zegt hij en dan is
alleen het aantal kilometers verhoogd tot een

onneembaar aantal, hij ligt gewoon ter linkerzij, ik kan
hem voelen als ik mijn best doe, ik doe altijd mijn best.

echte familie

voorbereiding voorleesproject voor ouderen, morgen weer in de Kooimeer!
(Wil zou trots op me zijn)

echte familie

De storm zo hevig, alle geluiden die van omvallen,
lage stappen om de hoek van mijn bestaan,

plotselinge vlagen van ongekende kracht, trekkend
en tegenhoudend, het water onder de brug

roept, dan weer bedrieglijk de stilte, sussende zuchten
wind, zon tussen in de war geschopte

hoofden, haren in een knoop achterop, een kind heel
dicht tegen je zij, hoeveel daarachter nog,

regen op je voeten, dan weer terugduwend en botsend
en naar adem happend, de woorden niet

kunnen verstaan tot de klingelende deur, damp op het
raam, jassen over stoelen, wijdbeense

gesprekken, op een rijtje de helden, tussen de vingers
de warme dranken, hij lachend roepend ‘watje’.

je fantasie

De zang juf van de lange richt rechtstreeks het woord
tot mij in de opnamen, ze kent me nu bij naam,

zelf wil hij zijn sessies niet terugluisteren, ik bedenk
me hoe ze eruitziet omdat ik geniet van haar

vrolijkheid, haar complimenten aan mijn kind. Soms
blijft iemand onbekend, een stem die

een heel personage schept en bijna een familielid van
je wordt terwijl je niet weet wie ze is. Dat

heb je met echte familie ook. Maar wat zingt hij dan,
vragen ze, zoals ze er van uitgaan dat ik niets

doe, nou ja, dat schrijven deed je vader ook en hij had
inderdaad geen broodtrommeltje achterop

zijn fiets zoals de rest en ook floot hij niet en wat zat
er eigenlijk in die schatkist in de schuur?

Lang verzonnen wij met hen een onbezorgde toekomst
en deuntjes die je nooit vergat.

het getrommel op haar lijf

Er zouden tien mensen op tien verschillende wijzen
omgebracht worden en omdat ik de tiende

was, zag ik de negen andere manieren zonder te weten
hoe mijn einde zou zijn. Gebruik je fantasie

ergens anders voor, zou hij zeggen, maar ik riep om
mijn moeder, ik riep hartverscheurend om

mijn moeder. Ik vluchtte en kwam terecht in de stad
waar mijn kinderen ooit woonden, klauterde

tussen de spijlen van een groen hek, kwam op een veld
met wit uitgeslagen patronen, stal een fiets en

probeerde het station te vinden, sliep later in een bed
waarin ik verstikt raakte in de lakens. Ik

kwam niet thuis. Wakker deed ik de balkondeur open
en verzon hoe ik zweefde naar omlaag.

murmelende kooswoordjes

Ze probeert iets te herkennen in hem, misschien de
warme handen die om de rand van

het tafeltje ervoor zorgen dat het water in de kan klotst,
de koffie in het kopje stijgt, een lepeltje

zachtjes tikkend haar concentratie verstoort, het is het
tegenovergestelde van toen, er past geen

uitgevouwen lucifersdoosje meer onder de tafelpoot,
hij kan het leven niet keren, ze is bang dat

straks de hele inhoud van de gedekte tafel naar beneden
valt, zijn vingers zijn dik, ze

lijken niets meer te maken te hebben met het getrommel
op haar lijf, hij neuriede daar dan bij maar

aankijken doet hij niet, nu niet, misschien ook wel zijn
ze koud geworden, dood zoals de rest.

murmelende kooswoordjes

Wat wisten jonge mensen toch weinig, dacht ze terwijl ze naast deze man ging liggen, zijn hand op haar schouder, haar arm; o, wat wisten jonge mensen toch weinig. Ze wisten niet dat omvangrijke, oude en rimpelige lijven dezelfde behoeften hadden als hun jonge, stevige lijven; dat de liefde niet achteloos mocht worden weggegooid, alsof het een van de vele stukken taart op een schaal was die telkens rondging. Nee, als de liefde zich aandiende, dan koos je ervoor, of je koos er niet voor. En als haar bordje hoog opgetast was geweest met Henry’s goedheid terwijl zij dat maar lastig had gevonden, zich er kruimel voor kruimel van had ontdaan, dan kwam dat omdat ze niet geweten had wat je hoorde te weten: dat de ene dag na de andere lichtvaardig werd verspild.

uit: Olive Kitteridge, De rivier, door Elizabeth Strout

plastic bloemetjes

Hoog in hun armen bekijkt hij de brede rivier die om
de stad heen loopt, het reuzenrad waarin zijn

pappa zijn mamma vroeg, het kinderkunstkleed in het
modernste museum waarover hij giechelend

naast zijn gekke vader kruipt, het puntje pizza dat hij
in zijn open mondje schuift, mamma zegt

Cheers, ik zie haar de letters vormen, hij heeft daarvoor
nog dag gezwaaid, rechtop in het scherm

voor mij, de sokken alweer half uit en lachend als ik
mijn blote voet via de werktafel in zijn

neusje duw, alle drie zo aanwezig en duidelijk en ik
als hem klauterend over de attributen,

hen, ons verleden, de herinnering aan moed en leven
en murmelende kooswoordjes als zijn ‘oma!’

sterren in de richting van het Noorden

Zal ik over een vijfentwintig jaar ook haar toefluisteren
dat ik een aantal bundels heb gemaakt, dat

jonge ding dat midden in de kring mij voorleest totdat
haar wangen net zo rood zijn als de mijne?

Weten hoeveel exemplaren er verkocht zijn en hoe ik
te werk ging en waar de voorbeelden

nog liggen en hoe mijn moeder dat vond en hoe ik over
de inhoud ruziede met mijn mannen? Trekt

iemand dan aan mijn mouwen en dwingt me tot zitten
omdat ik anders voorover tuimel en me

lelijk bezeer en bungelen er dan plastic bloemetjes aan
mijn rollator die mijn nieuwe verkering

mij geplukt heeft? Mijn lief die niet lezen kan meer maar
Baudelaire citeerde in een eerdere gang?

mopperende figuren

vanmiddag Toon Tellegen en het Aardvarken en ‘alle dieren die met hun hoofd tussen hun handen zaten en probeerden hem uit hun gedachten te krijgen’ in het voorleesproject voor ouderen, de Kooimeer, 14.30 uur

Oudere berichten

© 2017 Alja Spaan

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑